Zwak ijs

Over één nacht ijs gaan... Sommige mensen nemen dat wel eens iets te letterlijk en proberen dit daadwerkelijk uit. Met maar al te vaak fatale gevolgen...

Een gure wind waait tussen de bossen door over de uitgestrekte visvijver.
Op de vijver ligt een laag ijs van nog geen vier centimeter dik. Sinds een paar dagen vriest het volop, en sneeuwt het ook nog eens regelmatig.
Aan de rand van de plas staat een oudere man met zijn kleinzoontje naar het met sneeuw bedekte ijs te kijken. Stapje voor stapje schuifelen ze met z'n tweeën het ijs op, een spoor in de verse sneeuw achterlatend.
Dan, als ze circa vijfentwintig meter uit de kant zijn, begint het ijs hard te kraken en zakken de twee er doorheen. Al spartelend proberen de twee boven te blijven, de oudere man probeert zijn kleinzoon het wak uit te duwen, wat hem uiteindelijk lukt. Er is verder helemaal niemand in de buurt.
Het kleinzoontje haast zich naar een boerderij in de buurt om alarm te slaan, zijn opa in het wak achterlatend...

"Attentie Brandweer Helmond, Attentie Brandweer Helmond, met spoed met de duikers uitrukken voor een  persoon onder het ijs, Bakel"
Als een soort geoliede machine komt iedereen razendsnel op gang.
De duikers trekken snel hun duikpak aan, de boot wordt achter de duikbus gekoppeld, en binnen een mum van tijd rukken de duikbus, een tankautospuit en een hulpverleningswagen uit. Het is voorzichtig rijden, er is veel sneeuw gevallen de laatste uren, dus het kan hier en daar goed glad zijn.
Als we bij de vijver arriveren na circa acht minuten rijden, is brandweer Bakel ook net ter plaatse.

Foto Eindhovens Dagblad

De duikers duwen de boot over het ijs naar het wak, met de seinmeester erin. Nog geen minuut na aankomst verdwijnt de eerste duiker onder het ijs.
Ondertussen trekken nog meer collega's duikpakken aan zodat de zoekactie snel uitgebreid kan worden.
Met gillende sirene hoor ik een ambulance aankomen in de verte. Een groepje buurtbewoners staat met betrokken gezichten het geheel te aanschouwen.
Al snel vindt Eddy, die als eerste het wak in is gegaan, het slachtoffer.
Snel wordt hij in de redbrancard gelegd en naar de kant getrokken, zodat de ambulancedienst gelijk aan de gang kan.

We gaan met z'n allen rond het slachtoffer staan, en proberen met zeilen en dekens een windscherm te vormen tegen de gure wind, om te voorkomen dat het slachtoffer nog verder afkoelt.
Na enkele uitgebreide reanimatiepogingen door de mensen van de ambulancedienst wordt het slachtoffer afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij heeft het uiteindelijk niet gehaald...

Wij pakken onze spulletje weer in en gaan terug naar de kazerne. De visvijver blijft weer net zo eenzaam en alleen achter als ie een paar uur eerder was, alleen nu met een hoop sporen in de sneeuw en een groot wak in het ijs als stille getuigen van het drama eerder op de middag.

Onder het genot van een warm kopje koffie evalueren we op de kazerne de uitruk. We komen tot de conclusie dat we alles hebben gedaan wat we konden, maar dat het gewoon te laat was. Tja, ook dat hoort erbij...

Nog geen paar weken later kregen we een soortgelijke uitruk in Helmond zelf. Op een vijver in de buurt van de kazerne waren enkele kinderen door het ijs gezakt. Gelukkig waren ze allemaal al op de kant op het moment dat wij arriveerden.

Zo ernstig en triest als deze uitrukken zijn, zo mooi kan het duiken onder ijs zijn. Zodra er ijs ligt oefenen we natuurlijk in het duiken onder het ijs. Omdat het water meestal helemaal stilstaat onder het ijs en er vaak geen scheepvaart is, wordt het water kraakhelder. En dat is voor de brandweerduiker ook wel eens leuk die normaal geen hand voor ogen ziet!