Wonderbaarlijk
(Wim Imanse, Brandweer Stadsgewest Vlissingen/Middelburg)

Het is een mooie zomeravond. De duikers van de korpsen Middelburg en Vlissingen rijden fluitend naar een lokatie aan het Kanaal door Walcheren bij Middelburg om hun bekwaamheid en conditie op peil te houden en......de vereiste "onderwateruren" te kunnen maken.
De instructeur heeft ervoor gezorgd dat er een auto (met een pop erin) op de bodem van het kanaal is afgezonken.Hij heeft uit collegialiteit, tenslotte is hij zelf ook duiker, voor een witte Fiat gezorgd, die is tenminste op de bodem nog enigszins
zichtbaar. Het zoute water heeft een lekker temperatuurtje, zo'n 20 graden, dus wat kan er nog misgaan. Nou... toch nog wel wat...

De duikers gaan successievelijk te water, doen hun kunstje en brengen het "slachtoffer" boven. Daarna moeten ze wel even, voor de vlotte gang van zaken de pop weer terug in de wagen leggen. 
De tiende en laatste man, laat ik hem Johan noemen, gaat gewapend met dezelfde summiere aanwijzingen als zijn collega's hebben gekregen, te water. 
Zoals in veel binnenwateren in Nederland kun je ook in het Kanaal door Walcheren niet zo gek veel onderscheiden onder water.

Een deel van het nu volgende is natuurlijk aan zijn eigen verslag achteraf ontleend. 
Vrij vlot heeft onze Johan de wagen gevonden in het ± 6 meter diepe water, maar hoe hij ook zoekt, geen "slachtoffer" te vinden in of in de omgeving van de auto.
"Verdorie, mijn voorganger heeft me een geintje geflikt natuurlijk", denkt hij. Uiteindelijk besluit Johan dan maar naar boven te gaan en deelt daar met frisse tegenzin mede dat hij de auto heeft gelokaliseerd, maar geen slachtoffer heeft kunnen vinden.
De hatelijkheden die hij vanaf de walkant kreeg toegediend met betrekking tot zijn bekwaamheid als duiker maakten
zijn humeur er niet beter op. 
"Nou ja, het is jammer, maar zou je misschien dan toch nog wel kans zien om de takel vast te maken?" is de met een licht
vals en sarcastisch ondertoontje gestelde vraag van de instructeur, een in het vak vergrijsde onderbrandmeester uit de Middelburgse beroepsploeg.
Ja, dat zou wel lukken, denkt onze duiker die zich intussen zelf een beetje als slachtoffer begint te beschouwen en opziet tegen de rondjes die hij straks in de kantine zal moeten geven. 
En jawel, binnen korte tijd komt de auto boven water. 
Eén van de aanwezigen is echter hogelijk verbaasd. Dat is de
instructeur. Hij had een witte Fiat te water gelaten, maar wat nu boven komt, is een Mazda die donkerbruin is van het aangroeisel, maar waarschijnlijk ooit geel was geweest!!!
Johan begint nu wat te vermoeden en gaat voor een tweede maal naar beneden, vindt en bergt de pop uit de witte
Fiat. 
Als Johan daarna boven water komt, valt zijn bijtstuk bijna uit zijn
mond door de kanaalbrede grijns op zijn gezicht. Vervolgens wordt ook dit witte wagentje vastgemaakt en geborgen en gaat de stoet weer naar de kazerne met één auto meer als ze uitgereden waren. 
De Fiat wordt op het kazerneplein gestald voor hergebruik (als oefenobject natuurlijk!), de Mazda wordt als gevonden voorwerp bij de buurman van de brandweerkazerne in Middelburg, de
politie, afgegeven...