September 2001... 
Een van de weinige mooie dagen van deze maand wandel ik door de duinen in de buurt van Dishoek, Walcheren.
Het is vroeg in de avond, de oranje avondzon begint langzaam in de zee weg te zakken, een geweldig mooi gezicht...
De hele zee licht oranjegeel op, de halve bol weerspiegelt gebroken in het water.

Hoe vaak heb ik dit schouwspel al zitten bekijken vanuit deze duinpan?
Vijftien jaar geleden, toen ik twaalf was, zat ik hier al regelmatig voor mij uit te staren.
Er valt dan altijd een soort van rust over mij heen, een rust die mijn gedachten doet afdwalen van het hedendaagse...

Vijftien jaar geleden... Als de dag van gisteren, waar blijft de tijd?
De golven van een passerend schip kruipen het strand op, een witte schuimlaag achterlatende.
Het is vloed aan het worden, de zee verovert langzaam aan steeds meer van het strand.
Een door een kind gebouwd zandfort legt het langzaam af tegen het geweld van het water...

Wat is het leven nu toch anders als dat van toen.
Van kinderlijke onschuld tot een grote volwassen verantwoordelijkheid.
Als kind hoef je je niet over alles zorgen te maken, en denk je vaak ook niet over alles zo diep na.
Dat komt pas met de jaren.

Spelenderwijs begonnen bij de jeugdbrandweer.
Wat is er als kind mooier dan die grote rode wagens en die stoere mannen die voor alles een oplossing weten?
En wat ben je als kind trots dat je daar eigenlijk ook een beetje bij hoort? Trots tegen je vriendjes vertellen wat je nou allemaal weer beleefd hebt bij die brandweer.

Dat het werk van brandweerman veel minder sprookjesachtig is dan je als kind jezelf inbeeld, daar kom je pas achter als je wat ouder word, en je zelf voor het eerst geconfronteerd wordt met de harde realiteit.
In mijn geval een jong kindje van drie dat omkwam bij een felle flatbrand, ik was twintig en net bij de vrijwillige brandweer in Vlissingen. 

Nu, vijftien jaar na het prille begin bij de jeugdbrandweer ben ik al weer zes jaar beroepsbrandweerman in Helmond.
Een geweldige baan die ik voor geen goud kwijt wil..
Maar ook een baan met een grote verantwoordelijkheid.
En een baan met soms hartverscheurende taferelen en indrukken.

Wij maken soms in één week meer mee dan sommige normale mensen in hun hele leven.
Ongevallen met dodelijke slachtoffers, hectische situaties tijdens woonhuisbranden, maar natuurlijk ook geweldig komische situaties, het maakt allemaal deel uit van het werk.
Werk dat je doet met een stel geweldige collega's, die letterlijk voor je door het vuur gaan.
Collega's die mij het gevoel geven dat ik er niet alleen voor sta, en dat er voor elk probleem een oplossing is.
Collega's die mij gemaakt hebben tot wat ik nu ben...

Die vijftien jaar zijn voorbij gevlogen.
Soms beangstigd mij dat wel eens. Het gaat allemaal zo snel, te snel...
Dan realiseer je je dat er nu al veel mensen van "toen" niet meer zijn.
De tijd gaat onverbiddelijk voort, zonder pardon.

Dingen waar je als kind een ongelofelijke hekel aan had begin ik nu plotseling te waarderen.
En te missen...
Ik weet nog goed hoe ik soms baalde als ik met mijn ouders en mijn opa twee weken mee moest naar het Veerse Meer, naar onze boot. Nooit gedacht dat ik die vakanties zo zou gaan missen...

Het is al donker als ik op sta en me een weg baan tussendoor het helmgras. In de verte zie ik de lichtjes van het Sloegebied, de enorme haven ten oosten van Vlissingen.
Het is tijd om naar huis te gaan...