Misschien dat sommigen binnen de brandweer Helmond me nog wel kennen. Zo’n ongeveer 10 tot 12 jaar geleden kwam ik als klein ventje ieder weekend trouw naar de brandweerkazerne om de brandweerauto’s na te tekenen. Dat resulteerde erin dat mijn liefde voor de brandweer groeide, ik van mijn hoogtevrees af kwam en dat ik mijn beginnende pubertijd aardig door ben gekomen.

Het verhaal begon toen ik destijds thuis op mijn kleine kamertje de ‘zoveelste’ brandweerauto tekende. Al vanaf kinds af aan tekende ik brandweerauto’s alsof mijn leven ervan af hing. De eerste tekeningen leken meer op dozen met vierkante wielen en de zwaailichten waren groter dan de auto zelf, niet echt waarvan je zegt, dat is een brandweerauto! Gelukkig werkte mijn vader op dat moment bij de DAF in Eindhoven en bracht hij met regelmaat folders mee, waardoor ik meer kon kijken naar de verhoudingen en details van een vrachtauto. De stiften, voornamelijk rood, zwart en grijs, moesten regelmatig bijgekocht worden. Doordat dit de kleuren zijn die regelmatig voorkomen bij een brandweerauto besloot mijn moeder zelfs een brief te schrijven aan het bedrijf waarvan zij iedere keer de betreffende stiften kocht. Of ze niet een hele lading van die drie betreffende kleuren kon krijgen! Helaas kon dit niet en voor alweer fl. 4,95 werd het volgende pak stiften gekocht.

In die tijd woonde ik uiteraard nog thuis en dat was in de wijk Rijpelberg, niet ver van de kazerne vandaan. Iedere keer als er sirenes op de hoofdweg achter ons huis te horen waren rende ik de geluidswal op om naar de brandweerauto’s te kijken. Dan weer kwam het blusvoertuig met de hoogwerker voorbij, dan weer de hulpverleningswagen. Iedere keer bonkte mijn hart in mijn nog jonge keeltje en besloot ik maar meteen om die brandweerauto’s na te tekenen. Helaas kwam ik er toen al achter dat mijn geheugen me nog wel eens in de steek liet en na het tekenen bleken ze toch niet zo erg te lijken als toen ze voorbij flitsten over de Deurneseweg. Wat een teleurstelling...

Op een mooie zaterdagochtend was ik (alweer) aan het tekenen. Eindelijk had ik een reactie gekregen op een brief aan een bekende brandweerfabrikant uit Hedel om wat informatiefolders op te sturen. Met de voorbeelden voor me leken mijn getekende brandweerauto’s nog beter vorm te krijgen. “Waarom bel je de brandweer niet op om daar te gaan tekenen”, vroeg mijn moeder ineens uit het niets. Als beginnend puber kijk je dan eerst wat verontwaardigt terug en vraag je jezelf af of dat ze wel begrijpt wat ze zegt. “Mwah, niet een verkeerd idee”, dacht ik bij mezelf en besloot toen voor het eerst in m’n leven een belletje te doen naar brandweer Helmond. Ik weet nog dat Teun Le Grand, toentertijd bevelvoerder bij de Helmondse brandweer de telefoon opnam. Ik vertelde mijn verhaal en uiteindelijk begreep ik zelf niet meer waar het over ging. Als klein kind zo blij reed ik op mijn fiets vanuit de Rijpelberg naar de brandweerkazerne. De zenuwen gierden door mijn lijf en bij aankomst heeft het nog zo’n tien minuten geduurd voordat ik echt durfde aan te bellen. Eenmaal binnen zat de gehele ploeg aan de koffie en onthaalde me vriendelijk. Al vrij snel viel het iedereen van desbetreffende ploeg op, bij mijzelf kwam dat besef wat later, dat ik mijn tekenspullen was vergeten! Er restte me niets anders dan eventjes weer op en neer te fietsen. Na een half uurtje onderweg te zijn geweest zag ik bij mijn terugkomst dat er al een tafel in de remise stond. De allereerste brandweerauto die ik toen tekende was een blusvoertuig. Later volgde uiteraard het gehele wagenpark.

Op een gegeven moment had mijn hobby een dusdanige vorm aangenomen dat al mijn vrije zaterdagen en zondagen besteed werden aan het tekenen bij de brandweer Helmond. Ik herinner me nog een telefoontje (dat deed ik iedere keer trouw, want dat moest van mijn moeder), waarbij ik na het zeggen van m’n naam al het antwoord kreeg van: “Aha, de tekenaar, je komt maar weer tekenen jongen!” Naast het tekenen van de voertuigen van brandweer Helmond tekende ik van alle soorten en merken diverse brandweerauto’s en uiteindelijk verdwenen al mijn tekeningen in vijf grote mappen. Ik had er op een gegeven moment meer dan vierhonderd. Helaas moet ik zeggen dat ik ze allemaal kwijt ben geraakt tijdens een verhuizing. Tot op de dag van vandaag vind ik dat jammer. Een van de enige herinneringen die ik nog heb aan die actieve tijd van tekenen is het vakblad “Brand & Brandweer” waarvoor ik ooit een kleurplaat heb ontworpen. Op die betreffende kleurplaat stond trouwens één van de Helmondse blusvoertuigen! Verder heb ik uit die tijd nog een paar exemplaren van het personeelsblad van brandweer Helmond waarvoor ik tekende, "t Vlampijke". Verder helaas niets meer...

In die ruim twee jaar dat ik ieder weekend kwam tekenen bij de Helmondse brandweer is mijn liefde alsmaar verder gegroeid voor de brandweer. Ik heb me altijd voorgenomen uiteindelijk ook bij de brandweer te gaan werken, maar het gaat ooit anders dan je aanvankelijk denkt.. Momenteel werk ik alweer zeven jaar bij de Koninklijke Landmacht en ben bijna klaar met de verpleegkundige opleiding. Wel heb ik ondertussen mijn brandwachtopleiding gedaan en maak nu deel uit van de brandweer op onze legerplaats. Toch een beetje brandweerman, nietwaar?