Een schuur vol vuur…

Op de één of andere manier komen de interessante of grotere uitrukken altijd de dienst voor ik met vakantie ga. Daar heb ik dus echt patent op. Overlaatst nog een ernstig ongeval, een paar uur voor ik naar mijn vakantieadres in België zou vertrekken. Of zoals die keer dat een school compleet afbrandde tijdens mijn laatste dienst voor vertrek naar de “States”, een paar jaar geleden. Misschien moet ik toch eens wat vaker met vakantie gaan…

Deze zomer was het ook weer zover. Begin juli… De hele dag was er niets, maar dan ook helemaal niets gebeurd. Ik ben nu acht jaar beroepsbrandweerman en kan er nog steeds niet aan wennen als er geen uitrukken komen. Dat zit nu eenmaal in me.

We zaten net aan de koffie, ’s avonds om een uur of acht, toen eindelijk de alarmverlichting aansprong en de alarmtoon door het gebouw galmde. Ik schrok er bijna van! “Schuurtje in brand aan de Rochadeweg” was de melding. Een schuurtje. Ik ken de omgeving van de Rochadeweg aardig en daar staan geen schuurtjes… Wel schuren! Dus…

Ik was ingedeeld als “tweede chauffeur” Dat houdt in dat je met een specialistisch voertuig de tankautospuit volgt. In dit geval de hoogwerker. Frank reed met me mee. Eigenlijk moest dat Pieter zijn, maar aangezien die naar cursus was viel Frank even voor hem in.
Rijdende over de Varenschut konden we al een flinke rookpluim zien. Ik had zo het vermoeden dat ik wel wist om welke schuur het zou moeten gaan. Aan de Rochadeweg wordt druk gebouwd aan een nieuw groot bedrijventerrein. Tussen de nieuwe gebouwen in had ik wel eens een oude schuur zien staan met een groot bord erop. Volgens mij met de afbeelding van een paard.

Halverwege de Rochadeweg ligt een brug over het kanaal. Vanaf die brug kun je mooi over het bedrijventerrein heen kijken. Vanaf dat punt zagen we de brand al goed. De vlammen sloegen reeds uit het dak van de schuur die ik al in gedachte had. 

Ter plaatse aangekomen zijn we eerst begonnen met het klaarmaken van de waterwinning. De helft van de schuur stond in brand en het was duidelijk dat de andere helft slechts een kwestie van tijd was. De schuur lag helemaal vrij zodat er geen gevaar voor de omgeving bestond. Waar we wel rekening mee moesten houden was dat het dak uit asbestcementplaten bestond.

Het vinden van een brandkraan was nog niet zo’n eenvoudige opgave. Een deel van de straten was opgebroken en daar lagen dus precies diverse brandkranen. We hebben uiteindelijk een brandkraan gebruikt die zowat 250 meter verderop lag.

Aangezien het toch een redelijk omvangrijke brand was, werd besloten op te schalen tot “middelbrand”. Een tweede blusvoertuig werd gealarmeerd. Samen met Frank ging ik de lucht in om de brand van bovenaf in te dammen. Bovenwinds, en met adembescherming begonnen we de brand met behulp van het waterkanon te bestrijden. Een krachtige straal met een behoorlijke reikwijdte.

We waren nog maar net aan de gang toen er in de schuur een enorm vuurwerk ontstond. Lichtelijk verbaasd keken we elkaar aan. “Wat is dat nu weer?” vroegen we ons af.
Later bleek dat in de schuur diverse auto’s stonden. De aluminium velgen veroorzaakten in contact met ons bluswater het vuurwerk…

Al met al kostte het toch nog ruim een uur voor we het vuur goed en wel uit de schuur verdreven hadden. Het tweede blusvoertuig had afgelegd op een watergang in de buurt aangezien de brandkraan waar we gebruik van maakten niet echt veel druk gaf.

 
Foto's Daan Verhallen

De schuur is uiteindelijk door niemand betreden in verband met het instortingsgevaar. Het asbestdak was nagenoeg geheel ingestort en van de auto’s en de spullen die in de schuur lagen opgeslagen was nauwelijks meer iets over.

Het was al bijna middernacht op het moment dat we de laatste slang oprolden. Alle spullen en bluspakken moesten we volgens procedure afspoelen met water in verband met de asbest. Dat geeft ook altijd een hoop werk. Moe maar voldaan keerden we terug naar de kazerne. Aan de schuur hebben we weinig kunnen redden, maar het was toch weer eens een lekkere “blusklus!”