Risico van het vak

Dat het vak van brandweerman er niet één geheel zonder risico's is, dat weten we allemaal.
Gelukkig weten we het met z'n allen wel tot een minimum te beperken. Het blijft altijd opletten, want een ongeluk zit in een klein hoekje...

"Niemand kon er iets aan doen, de jongens werden onverwacht verrast, het risico van het vak..."
Ooit lees ik wel eens van dat soort zinnen, als er ergens een ongeval binnen de brandweer heeft plaatsgevonden. Dat zet je wel eens aan het denken, het risico van het vak...
Hoe groot is dat risico eigenlijk, hoe groot is de kans dat het mij overkomt?
Wellicht vraagt elke brandweerman dat zichzelf wel eens af. Heel normaal denk ik.

Tot op de dag van vandaag heb ik gelukkig nog nooit zelf een ongeval in mijn nabijheid meegemaakt met collega's of mijzelf. De zogenaamde "bijna-ongevallen" zijn mij echter niet geheel onbekend.

Een jaar of wat geleden rukten we op een avond uit naar een containerbrand die een supermarkt dreigde binnen te slaan. Met spoed erheen dus. John zat achter het stuur. John werkt al sinds 1982 als beroeps bij ons korps, en is absoluut een goede chauffeur. En dat kwam goed uit tijdens desbetreffende uitruk. Halverwege moesten we een onoverzichtelijke kruising oversteken.
We hadden groen licht, sirene en zwaailicht aan. John remde flink af bij de kruising, je weet maar nooit of er één of andere gek om de hoek gestoven komt. En die kwam om de hoek gestoven!
Met zeker zeventig kilometer per uur van links! Dankzij onze lage snelheid op dat moment en het adequaat handelen van John werd een aanrijding voorkomen. De "gek" reed gewoon verder, ook nog eens tegen het verkeer in nota bene!

Maar ook op de plaats van inzet gaat het ooit bijna mis.
Op een nacht kregen we een uitruk naar een verfwinkel in de binnenstad bij ons.
Toen we daar aankwamen was de politie al ter plaatse. Uit een groot pand, drie verdiepingen hoog en met een plat dak kwam aan alle kanten rook geperst.
De bevelvoerder gaf al gauw het naderbericht "middelbrand", zodat er een tweede brandweerploeg bij zou komen. De alarmcentrale had echter op voorhand (ingegeven door meerder meldingen) al een ploeg vrijwilligers extra gealarmeerd.

Het pand bleek behoorlijk complex. Het was zowat honderd meter diep. Om te voorkomen dat de brand te veel zuurstof zou krijgen, lieten we de glazen pui aan de voorkant, die nog intact was, heel.
We besloten langs de achterkant de toegang te zoeken. Het was op dat moment niet helemaal duidelijk waar de brandhaard nou precies zat. Aan de achterkant troffen we een roldeur aan, die we forceerden en een klein stukje opendeden, opnieuw zodat er niet teveel zuurstof bij de brand kwam.
Samen met een collega ging ik onder bescherming van perslucht naar binnen. We besloten het achterdeel van het pand te verkennen en telden netjes de deuren en onthielden wat we tegenkwamen. Maar door twee precies naast elkaar liggende deuren, die ook nog eens in de vorm van een soort fuik stonden, kwamen we per ongeluk in het winkelgedeelte terecht, hetgeen we zelf niet wisten.

We waren ondertussen wel de brandhaard tegengekomen: twee magazijnstellingen die helemaal verbrand waren, maar dat vuur was vanzelf gedoofd. Dus hing het pand allen nog vol rook.
Het duurde niet lang voordat mijn collega en ik door hadden dat we verkeerd zaten. Shit!
Hadden we nou maar een straal of lijn mee naar binnen genomen.
Voorzichtig vertelde ik over de portofoon tegen de bevelvoerder wat er aan de hand was.
Uiterst kalm. Maar diep van binnen begon ik behoorlijk in paniek te raken. Ik wil er verdomme uit!
Ook mijn collega voelde zich niet erg prettig.
De bevelvoerder reageerde heel rustig, bewust, zodat ik ook weer wat kalmer werd. Ook werd er een tweede team met een straal alvast achter ons aan gestuurd. Plotseling hoorde ik de motor van de hoogwerker en stonden we aan de voorkant van het pand. Binnen een minuut stonden we weer buiten op straat.
Ik ging even op de treeplank van de auto zitten en probeerde tot rust te komen. Ik voelde mijn benen trillen. Daarna assisteerde ik bij de nabluswerkzaamheden, maar de schrik zat er bij mij en mijn collega goed in.
Zo zie je maar, dat ook als je een kleine ruimte wilt verkennen, je altijd een lijn of straal mee moet nemen.

Dit incident zette mij wel aan het denken. Ik dacht altijd dat het wel mee viel met de risico's van het brandweerman zijn. Niks is minder waar.

Nog niet zo lang geleden hadden we een brandje in een appartement van een nieuwbouwcomplex.
Brand tussen het dakbeschot. Samen met Arie ging ik met de hoogwerker naar boven.
Na met een straal het ergste vuur eraf gehaald te hebben, besloten we de dakpannen te gaan verwijderen. We zaten precies tussen twee schuine daken, met een brede stevige goot ertussen.
Vanuit de goot verwijderden we de pannen rond de brandhaard. Ik had alleen even niet in de gaten dat de pannen zich in de goot opstapelden, waardoor ik op een gegeven ogenblik op het dakbeschot leunde, in plaats van op de goot. Ik zakte dwars door het dak en kwam anderhalve meter lager in een kamer terecht, gelukkig gewoon op beide benen. Binnen was er geen sprake van rookontwikkeling, alleen Frans stond met hoog opgetrokken wenkbrauwen mij aan te kijken, hij liep toevallig net die kamer binnen. Als ik twee meter verderop door het dak was gezakt, had ik onderin het trappenhuis gelegen...

Links het gat in t dak, recht het pand, waar tussen de twee daken de brand woedde

Dit zijn maar enkele voorbeelden, ik denk dat iedere brandweerman of vrouw wel enkele voorbeelden kent.
Veel risico's kan je zelf tot een minimum beperken, onverwachte gevaren zullen toch altijd op de loer blijven liggen...

Desondanks blijft het een geweldig vak!