U zult de laatste tijd misschien wel denken, wat verschijnen er toch weinig verhaaltjes op de site. Welnu, dat klopt. Dit komt niet omdat ik gestopt ben met schrijven, maar door de ontwikkeling van een nieuw deel van Alarm voor de 830 dat eind 2007 moet gaan verschijnen. Daarvoor moet ik de nodige stof opsparen, en daardoor wordt de spoeling voor de site behoorlijk dunner. Dus maak u geen zorgen, we schrijven vrolijk verder!

Sinds september vorig jaar rouleer ik door de ploegen als "potential" Wat is dat nu weer, zult u denken. Volgend jaar vertrekken bij ons diverse bevelvoerders vanwege het zogenaamde "functioneel leeftijdsontslag" (hun wel) De bedoeling van de korpsleiding is hun opvolging indien mogelijk binnen de gelederen van onze brandweer te zoeken, en daarom lopen er momenteel diverse "potentials" in ons korps rond, waaronder ik dus. Het komt er op neer dat ik tijdens mijn diensten alle bevelvoerderstaken vervul, zowel binnen de kazerne als buiten op straat tijdens de uitruk, met de echte bevelvoerder als "schaduw" achter me. Het is overigens niet zo dat ik automatisch bevelvoerder wordt, misschien zegt de korpsleiding eind dit jaar na mijn potentialperiode wel; "nou Kuyt, dat wordt helmaal niets" We zullen zien! In ieder geval is het een grote uitdaging met voor mij heel veel nieuwe aspecten, genoeg om het volgende boek vol te krijgen! Hieronder alvast een kort verhaaltje over één van mijn eerste stevige branden als "potential"

Op een woensdagmorgen eind maart gaat het alarm, een automatische melding bij de firma Heineken aan de Haverdijk. Zodra we met het blusvoertuig naar buiten rijden, op de voet gevolgd door de hoogwerker, meld ik me in bij de meldkamer (bij ons in de regio het nieuwe woord voor "alarmcentrale") De centralist is aan het trachten telefonisch contact te krijgen met het object, maar dat is nog niet gelukt. We moeten een klein stukje omrijden om op de Haverdijk te komen aangezien één van de toegangswegen opengebroken is. Achterin zijn Hein en Frans ademlucht aan het omhangen. Als we bijna ter plaatse zijn geeft de meldkamer door dat de melder is geactiveerd door schoonmaakwerkzaamheden. Op dat moment rijden we net de Haverdijk op. Een bedrijfshulpverlener staat ons al op te wachten. "Sorry, we hebben iets te fanatiek schoongemaakt", meldt hij mij.
De man laat ons de melder zien waarop het alarmlichtje nog brandt. "We hebben grote schoonmaak voor de open dag van aanstaande maandag". Ik denk nog in mezelf, wat een vreemde dag voor een open huis. Onverichterzake keren we weer terug naar de kazerne.

Na vier vrije dagen heb ik op de maandag wederom dienst. Een rommelige dag met allerlei kleine uitrukjes en veel storingen aan materieel in de kazerne die verholpen moeten worden. Tussen de bedrijven door probeer ik de brand en hulpverleningsrapporten bij te werken op de computer, maar daar schiet ik niet echt mee op door allerhande zaken die er tussendoor komen.
Ik besluit mijn rapporten na het avondeten verder af te maken, als de rust weer wat wedergekeerd is. Aloys en Roland vertrekken na het eten met de hoogwerker naar een straat in Brouwhuis, alwaar een lastige poes in de boom zit, terwijl ik me achter de computer nestel.

Ik heb net twee rapportjes ingevoerd als wederom het alarm klinkt; "Attentie, frietkraam in brand, Heineken Haverdijk" Ik neem de melding in me op, en terwijl ik mijn pak aantrek schieten de woorden van de medewerker van Heineken me te binnen; "We hebben maandag open dag"

Terwijl we uitrukken vraag ik de meldkamer om meer informatie. In mijn ooghoek zie ik al een enorme zwarte rookwolk uit de richting van Heineken boven het industrieterrein opstijgen. De centralist meldt dat er een frietkraam tegen het pand van Heineken in brand staat, waarschijnlijk met gasflessen. Op mijn vraag of de centralist weet of de open dag nog steeds aan de gang is bij het bedrijf, krijg ik een bevestigend antwoord. De bedrijfshulpverleningsorganisatie is circa 700 genodigden naar een parkeerplaats tegenover het pand aan het dirigeren. Ook de hoogwerker meldt zich al snel in, die de lastige poes even laten voor wat ie is. Aangezien zij veel dichterbij zijn dan ons vraag ik Roland de mensen zover mogelijk van de frietkraam weg te houden totdat wij er zijn.

De ploeg in het voertuig is rustig, ze laten zich niet zo snel gek maken, voor mij ook een prettige werksituatie. Je merkt wel dat de spanning wat stijgt, zeker als de bemanning van de hoogwerker ter plaatse meldt dat de frietkraam helemaal in brand staat en de brand over dreigt te slaan op het bedrijf, maar het is meer een gezonde spanning. Hein en Eddy, twee zeer ervaren collega's, vormen de aanvalsploeg en zullen de eerste aanval op zich nemen. Ruud, de werkelijke bevelvoerder zal mij op de achtergrond volgen.

Foto's Guus Mahler

Als we de Haverdijk oprijden, zien we, behalve heel veel volk, een enorme rookontwikkeling opstijgen boven het pand. De frietkraam staat inderdaad geheel in lichterlaaie, een overheaddeur van het bedrijf brand deels, evenals enkele gevelplaten. Met twee stralen hogedruk vallen we de brand aan, één straal op de kraam, de andere op de gevel en de deur. Ruud werpt samen met een collega snel een blik binnen, om te controleren of de brand ook al in het pand zit. Dit is echter niet het geval, zodat opschalen naar "middelbrand" ook niet nodig is. De aanvalsploeg blust de brand in eerste instantie op enige afstand, vanachter een muur. De eigenaar van de kraam weet me echter al snel te vertellen dat de gasflessen allebei al in veiligheid zijn gebracht, en dat er verder niets bijzonders in de kraam staat. Binnen vijf minuten hebben we het vuur onder controle. De eigenaar van de kraam vertelt me dat hij en zijn maat de pannen net hadden aangezet, en dat ze amper binnen in het pand waren om even iets te drinken toen een medewerker van Heineken kwam vertellen dat zijn kraam in brand stond. Maar ja, een kraam die grotendeels uit polyester bestaat brandt wel...

In overleg met Ruud en de eigenaar van het bedrijf zetten we een overdrukventilator in bij de overheaddeur, zodat de rook uit de feestzaal wordt geblazen, die precies achter de deur ligt. Deze rookontwikkeling is overigens minimaal. Na een klein half uur kunnen alle gasten de zaal weer binnen en kan alsnog het feest beginnen, echter zonder friet en frikadellen. Voor de geblakerde deur is snel een verplaatsbare wand neergezet. De leiding van Heineken is in ieder geval zeer tevreden over de snelle aanpak.

Een uur na aankomst pakken we ons voertuig weer in, en na allemaal nog een flesje cola (ja, dat hebben ze daar ook) leeggedronken te hebben keren we weer terug naar de kazerne. Mijn eerste echte uitruk als bevelvoerder zit er op. Het viel me niet tegen, maar er komt wel veel op je af!

Die avond rukken we nog twee keer uit, voor een woningbrand achter de kazerne en een schoorsteenbrand in de wijk Mierlo Hout. Met het invoeren van rapporten ben ik die dag maar gestopt...