Een zaterdag meedraaien als één van de acht personen op de post in Spijkenisse... Dit als ingedeelde vrijwilliger.
Na een frisse start in de ochtend volgt de indeling van de wachtploeg. Daarna lekker even sporten en bij terugkomst in de kazerne gezamenlijk een bakkie koffie met wat lekkers. En dan tot slot van de ochtend de gebruikelijke schoonmaak van de bovenverdieping.

Tijdens het schoonmaken ging het alarm, een automatisch alarm. Ik zeg altijd, als er voor 15:00 al een uitruk is, dan volgen er meer!
Terug op de kazerne van deze overigens loze melding is het alweer tijd voor de middagmaaltijd.

Tafel gedekt, eten op tafel, schoentjes uit en lekker een hapje eten. Niet dus, er volgt weer een melding...
Ditmaal een melding van een aanrijding op de Groene Kruisweg ter hoogte van de Spijkenisserbrug met mogelijke beknelling. We worden door de alarmcentrale op weg gestuurd met een tankautospuit en de hulpverleningwagen, terwijl er voor herbezetting van de kazerne een ploeg vrijwilligers wordt gealarmeerd. De rit vanaf de kazerne ging zigzaggend door het grote verkeersaanbod richting de desbetreffende brug. Aangekomen op de brug zagen we een collega van ons in motorpak op ons af komen lopen, hij was erg emotioneel. De schrik sloeg eenieder om het hart en vele vragen rezen...

Spijkenisserbrug

Het volgende was er gebeurd; Aangezien het mooi weer was waren twee collega's van ons een motortochtje gaan maken. Net op het moment dat ze bij de brug aan kwamen rijden sprongen de lichten van de brug op rood, er moest namelijk een boot doorheen.  Aangezien ze niet wilden wachten voor de brug zijn ze omgekeerd. Een automobilist had dezelfde gedachte en keerde ook. Het gevolg was dat één van onze collega's door onbekende oorzaak in de flank van de auto terechtkwam en vervolgens een aantal meters weggeslingerd werd...

Na het voertuig in de zogenaamde "fend off" positie gezet te hebben, dus schuin voor het ongeval, volgde een snelle briefing van de geëmotioneerde collega en zijn we snel aan het werk gegaan. De politie was reeds ter plaatse en de traumahelikopter was aanvliegend.

De beknelling waarover gesproken werd was eigenlijk geen beknelling, de getroffen collega was echter wel dusdanig gewond dat het enige moeite kostte om hem te stabiliseren. Nadat dit uiteindelijk gelukt was kon hij naar het ziekenhuis worden overgebracht. Na nog wat hand- en spandiensten te hebben verleent bij de verdere afwikkeling van het ongeval vertrokken we weer terug naar de kazerne. U begrijpt dat er weinig tot niets in de eerstvolgende uren gedaan werd, praten, praten, praten en regelen door de bevelvoerder. Een zware taak, zeker het in kennis stellen van de overige collega's en het thuisfront.
Het bleef overigens niet bij deze twee uitrukken, er volgden er nog diversen die zaterdag. Bijna automatisch deden we ons werk, maar de gedachten waren uiteraard bij onze collega.

Nu, bijna een jaar later, kan ik vertellen dat het met de toen gewonde collega gelukkig weer goed gaat en hij weer actief dienst mee kan draaien!  Voor de andere collega die bij het ongeval betrokken was viel het overigens ook niet mee het één en ander te verwerken.

Gelukkig is het weer als vanouds. Maar, een vreemde ervaring is het wel om mee te maken...