In het holst van de nacht... Iedereen ligt lekker te slapen. Ook in de brandweerkazerne heerst doodse stilte...
Totdat plotseling het alarm met veel geweld van zich laat horen en de verlichting aanspringt.
Hoewel niet iedereen het op dat moment zelf beseft levert dat regelmatig lachwekkende situaties op...

Ook bij mij zijn de nachtelijke uitrukken niet altijd even vlekkeloos. Het hangt vaak een beetje van het tijdstip af hoe je wakker wordt van het alarm.
's Ochtends om een uur of zes lukt het me wel onmiddelijk alles op een rijtje te krijgen als we eruit moeten. Maar als ik net een uurtje in slaap ben...

Het begint al in mijn kamertje. Ik leg altijd mijn kleren netjes op een rijtje klaar zodat ik in ieder geval niet hoef te zoeken. Ondanks deze discipline lukt het toch lang niet altijd mezelf foutloos aan te kleden. In het ergste geval begin ik mijn T-shirt of trui aan te trekken als broek. Dat lukt dus niet! Dat is overigens wel gelijk de meest extreme vorm van mijn slaapdronkenheid. Wat vaker voorkomt zijn de struikelpartijen bij het aantrekken van mijn sokken. Het blijft moeilijk om midden in de nacht te blijven begrijpen dat je dat beter zittend op de rand van je bed kan doen.

Nachtelijk alarm... Collega Arnaud schiet zijn kleding aan...

Eenmaal aangekleed volgt het volgende probleempje.
Wat was ik ook alweer? Chauffeur? Zit ik achterin het blusvoertuig? Ben ik duiker? Wat is mijn taak?
Meestal valt dat kwartje wel, een uitzondering daargelaten. Als ik chauffeur ben zie ik het aan de wasbak in mijn kamer, die staat dan vol met water.
Waarom? Omdat ik dan snel een hand water in mijn gezicht gooi om onmiddelijk goed wakker te worden. Wel zo handig als je moet rijden. De meeste collega's van me moeten erom lachen, en zouden wel eens een geintje met de inhoud van mijn wasbakje uit willen halen, zoals er even in...

Dan volgt de voettocht naar de uitrukhal, wel vijftig meter! En wat er tijdens dat stukje allemaal wel niet kan gebeuren... Collega's die plotseling uit hun kamer komen stormen en rechts geen voorrang geven bijvoorbeeld.
Een tijdje terug kwam ik ook wel een leuk tafereel tegen, we moesten eruit voor een autobrand. Marcel stond midden op de gang in zijn onderbroekje in het rond te kijken. "Waar gaan jullie naartoe?" vroeg hij nog aan mij. Enige overredingskracht was nodig hem terug zijn kamer in te krijgen en aan te laten kleden, want zo kon ie echt niet mee...
Ruud presteerde het eens van bovenaan de trap naar de rest te roepen dat ze maar moesten gaan, hij zou wel op de kinderen passen... Dacht dat ie thuis was.

Nog een aspect wat wel eens enige verwarring oplevert. Onze vrienden van de alarmcentrale! Die uiteraard klaarwakker zijn. Nadat het alarm is afgegaan laten ze van zich horen over de intercom. "Goedemorgen heren" hoor je dan opgewekt.
De kunst is om tijdens het wakker worden, aankleden en lopen goed te luisteren wat er gezegd wordt. En ook dat valt niet altijd mee!
Soms zijn er collega's die er heilig van overtuigd zijn dat er uitgerukt moet worden naar een ongeval, terwijl het bijvoorbeeld een brand is. Gelukkig hoort het merendeel meestal wel wat er aan de hand is, en krijgen we het uitrukbericht in de voertuigen nogmaals te horen...

Het mooiste is uiteindelijk nog wel dat ondanks de hiervoor beschreven taferelen het toch meestal weer lukt binnen één minuut tijd uit te rukken! Eén minuut tussen plotseling wakker worden en de kazerne uitrijden...

Ook zoiets van de nachtelijke uren: De stratenkennis. Is volgens mij elke brandweerman onderhevig aan. Overdag weten we elke straat uit ons hoofd te vinden, maar 's nachts is die databank kennelijk grotendeels gesloten. Maar ook dan is er altijd weer wel net een collega die het wel weet of een wakkere centralist die de aanrijroute al heeft uitgezocht.

Als we eenmaal uitgerukt zijn worden de meesten wel wakker. Echt veel wordt er tijdens de nachtelijke uitrukken meestal niet gezegd. Alhoewel je natuurlijk altijd personen hebt die vierentwintig uur per dag door blijven kleppen. Zelf ben ik de ene keer wel spraakzaam, terwijl ik de andere keer echt geen woord uitgebracht krijg en me volop moet concentreren op hetgeen wat ik moet gaan doen. Hangt vaak weer van het tijdstip af...

Dan is er nog een nachtelijk probleem, waar vooral ikzelf toch ook nogal eens last van heb... Plassen! Ontzettend moeten plassen. Dat kan dus niet als je met spoed moet uitrukken. Het gevecht begint meestal al voordat ik in de wagen zit. De keren dat ik op het brandadres of waar dan ook de eerste straal afleg op de WC zijn onderhand niet meer te tellen... Soms krijg ik de kans niet en moet ik echt wachten tot we terug zijn in de kazerne. Het volgende tafereel speelt zich dan af: Het voertuig komt aanrijden bij de kazerne, de roldeur gaat open, en voordat de wagen goed en wel gaat indraaien om de kazerne in te rijden vliegt er al een deur open en sprint een redelijk grote brandweerman met hoge nood naar binnen... Weer net op tijd!

Tenslotte ook nog even een ander vreemd fenomeen. Is er nu alarm of niet? Collega Han is me al eens wakker komen maken na een melding van wegdek reinigen na ongeval. Iedereen zat al in de wagen te wachten waar ik bleef. Ik lag dus nog gewoon lekker te slapen, ik had gewoon helemaal niets gehoord! Tja, kan wel eens gebeuren natuurlijk. Maar ook andersom is het me al eens overkomen. Het licht was aan in mijn kamer. Als je dan wakker schrikt is de enige conclusie die je trekt dat er alarm is. Maar als je dan beneden komt en er is verder niemand, terwijl ook alle voertuigen nog gewoon binnen staan slaat de twijfel toch toe. Ik had de schakelaar van mijn nachtlampje met mijn elleboog aangestoten...

Welterusten!