Het was voor mij nog redelijk vroeg toen ik beneden in huis een hoop herrie hoorde. Aangezien ik  toch niet meer kon slapen besloot ik naar beneden te gaan. Daar aangekomen zaten mijn ouders aandachtig naar de scanner te luisteren. De alarmcentrale had het aardig druk met diverse kleine hulpverleningen, zoals afgewaaide takken van bomen en andere stormschades. Op het ochtendjournaal werd melding gemaakt van een hevige storm die over ons kikkerlandje zou gaan trekken.

“Let maar op, straks gaat brandweer Maassluis ook wel uitrukken” zei mijn moeder geruststellend tegen me. “Ach ik denk dat het wel weer rustig zal blijven in Maassluis” was mijn antwoord. Mijn vader moest even naar het ziekenhuis in Schiedam omdat hij een ontsteking had in zijn vinger. De tijd om mijn haren te kammen werd mij niet gegund dus haalde ik maar een pet uit het stof en zette die op mijn hoofd. Tussen de bladeren en takken door zochten we een weg naar Schiedam. Aan het einde van de straat zag ik het blusvoertuig en de hulpverleningswagen van Maassluis al druk in de weer met een omgewaaide boom. Ik baalde als een stekker dat ik nog niet mee mocht uitrukken. Maar ja, ik was toen nog in opleiding...

Bij het ziekenhuis aangekomen liep mijn vader de EHBO-post binnen, ik rookte even rustig een sigaretje onder het afdakje van de post. Een hevige windvlaag deed het dak van de EHBO-post wegwaaien en binnen een mum van tijd hoorde ik allerlei sirenes van brandweerwagens. Klonk niet onaardig...
Gelukkig was mijn vader snel terug want over de mobilofoon van de Schiedamse brandweer, die druk in de weer was met het dak, hoorde ik dat er in Maassluis korpsalarm werd gemaakt in verband met de vele hulpaanvragen.

Het dak van de EHBO-post is niet meer...
Foto Roger van der Kraan

Ik heb snel mijn vader thuis afgezet en ben doorgereden naar de kazerne. Hier trof ik een lege uitrukhal aan met hier en daar een verdwaalde brandweerman. De telefoon stond roodgloeiend, in de loop van de ochtend werd de verbindingswagen buiten gezet en mocht ik helpen met het in goede banen leiden van het berichtenverkeer!! Gelukkig ben ik dat wel een beetje gewend aangezien ik verkeersleider bij het Gemeentelijk Havenbedrijf in Rotterdam ben. Het regende echt telefoontjes en samen met mijn maat Ron was het plannen een hele klus.

Ondanks dat ik al 21 jaar een geboren en getogen inwoner van Maassluis ben, hoorde ik toch met regelmaat straatnamen passeren waar ik het bestaan niet van wist. De tijd vloog om en alle vier de uitrukwagens waren druk bezig met het verwijderen van bomen, takken en zelfs complete daken die weggewaaid waren.

Als snel kwamen er broodjes met kroket en werden de hongerige magen wat gevuld. Na een snelle pitstop gingen de wagens weer de straat op en bleven we ze van hot naar her sturen voor allerlei hulpverleningen. “Het hoogtepunt van de storm is nog een paar uur verwijderd dus het belooft nog heel wat” zei ik tegen Ron.

Samen met Ron in de verbindingswagen
Foto Roger van der Kraan

De telefoontjes hielden niet op en we kwamen op een gegeven moment echt van alles te kort. Kettingzagen, ladderwagens, sjortouwen, alles was al in gebruik en de meldingen bleven binnenstromen. Het was moeilijk om in onze veilige verbindingswagen een voorstelling te maken van wat er buiten allemaal precies aan de hand was. "Dit is dus het beeld wat een centralist  heeft" schoot het diverse malen door mijn hoofd. Je krijgt een bezorgde burger aan de lijn en die wil van jou zo snel mogelijk hulp hebben...
Naast de brandweer konden we ook de plantsoenendienst op de diverse klussen afsturen. Deze mannen hebben die dag dan ook goed werk verricht.

Ondanks het feit dat de storm rond drie uur in de middag zijn hoogtepunt had bereikt en wij van gedachte waren dat het wel gedaan zou zijn met de meldingen, bleek niets minder waar. De meldingen bleven onophoudelijk binnenstromen.

Na een lange avond, die dankzij de plaatselijke chinees ook weer overleefd werd, ging ik naar huis, de uitrukkenlijst was grotendeels afgewerkt. Moe maar voldaan...