Met Carnaval is Helmond het domein van de “kattemeppers”.
Een echte Helmonder heeft een hekel aan katten. Zo gaat het verhaal tenminste...
En ik moet toegeven, echt veel zie je er ook niet rondlopen in de stad.
Nou ben ik dus geen echte Helmonder en heb wèl een kat. En wel een hele speciale!
Eentje die je perfect wakker kan houden ’s nachts, altijd honger heeft en daardoor alles opeet wat ie tegen komt (wat dat betreft lijkt ie toch wel op z’n baasje) en zes maal daags met fanatisme de kattenbak bezoekt. Whisky is zijn naam…
Bij de brandweer ben ik een van de weinigen met een kat. Daardoor komen de “kat in nood” klusjes meestal bij mij terecht.
Want ik snap die beesten, denken ze…

Whisky

Kat in de boom of op het dak draait meestal uit op een fiasco en op amusement.
Amusement voor het publiek en een fiasco voor ons.
Zodra ze ons aan zien komen klimmen ze vaak nog hoger of raken zo in paniek dat ze toch maar besluiten de sprong te wagen. De zwaardere gevallen worden soms zelfs agressief en vallen gewoon aan.
Resultaat: een zwaar gehavende duim waar een hoektand doorheen gezeten heeft van een collega die daardoor helemaal een hekel kreeg aan katten. Hij is dan ook een echte Helmonder...
Ik vind het nog steeds geinige klusjes. Liever een kat als een hond, want daar heb ik het niet op!

Het klinkt misschien raar, maar een kat moet je eigenlijk net zo goed als een mens voorzichtig benaderen en kalmeren als ze in nood verkeren.
Dat is dus het eerste wat ik doe als ik in de buurt van zo’n beestje kom. Er tegen praten!
Collega’s kijken dan al snel in het rond op zo’n manier van “hij hoort niet bij ons, hoor!” maar het werkt wel!
Daarna begin ik met het voorzichtig proberen te strelen van het slachtoffer. En als het beestje daar eenmaal aan gewend is en me kopjes begint te geven dan wordt het tijd voor het hoogtepunt: ik pak de kat vliegensvlug in zijn nekvel en sleur hem de korf van de hoogwerker in. Lukt bijna altijd!

Soms dus ook niet. Een paar weken terug moest ik op een avond samen met collega Arnaud naar een woonhuis alwaar al twee volle dagen een kat op de schoorsteen zat. Ter plaatse had ik al snel in de gaten wat voor eentje het was. Zo’n arrogant exemplaar wat nog niet de moeite nam om naar beneden te kijken en al helemaal niet van zich liet horen. Dat deed ie volgens de bewoners van de straat alleen maar midden in de nacht. En dat waren ze behoorlijk beu dus werd het tijd dat de kat van het dak afging. Dus wij de hoogwerker afgestempeld en naar boven toe om hem van het dak af te vissen. Doodleuk wandelde het beest over de nok van het dak naar de volgende schoorsteen zodat wij er net niet meer bij konden. Daarop besloot ik de korf te verlaten en voorzichtig naar de kat toe te kruipen, gezekerd door mijn valbeveiliging. Poeslief schrok daar echter een beetje van en gleed redelijk onverwacht langs de gladde pannen naar beneden toe. De dakgoot behoedde hem voor een verdere val. Toen waren we dus nog verder van huis. De poes kon geen kant meer op en wij konden er niet meer bij komen, aan de achterzijde van het dak. Dus restte er nog maar één optie: hem laten springen!

Voorzichtig begon ik stukjes mos van een dakkapel richting de kat te gooien. Poes bleef echter gewoon zitten op de hoek van de dakgoot. Arnaud stond het gebeuren geamuseerd gade te slaan. Plotseling zag ik een stukje afgebroken dakpan liggen zonder scherpe punten, ter grootte van een pingpongbal. Zachtjes wierp ik het richting kat en raakte hem vol op zijn achterste. “Miauuuuuuuuuuwwwwwww!!!!” Oeps, in plaats van springen was dit geloof ik meer vallen. Gelukkig komt een kat altijd op zijn pootjes terecht en heeft negen levens. Of waren het er zeven?
Nog geen halve minuut later verscheen de eigenaresse al aan de achterkant van de woning. “Joehoe, poes is al van het dak hoor”
Tsja, dat wisten wij dus al…!
“Bedankt hoor, gaan wij weer terugnaar de kazerne...” antwoordde Arnaud subtiel.

Een ander apart geval was een kitten, oftewel een jong katje.
Nogal avontuurlijk ingesteld kroop het beestje in het motorcompartiment van een auto.
De eigenaar was even een ijsje halen en hoorde gemiauw onder de motorkap van zijn fonkelnieuwe bolide toen hij al likkend terugkwam.
Hij kon echter niks ontdekken nadat ie de motorkap geopend had. Dus wat doe je dan? Dan bel je de brandweer!

Samen met Marcel kwam ik dus bij dit geval terecht. Ik ontdekte dat er enkele druppels bloed onder de auto lagen.
Langs de bovenkant van het motorblok zag ik het beestje zitten, helemaal onderin de auto weggedoken.
Het probleem was echter dat we er langs boven met geen mogelijkheid bij konden komen en dat aan de onderzijde alles helemaal was dichtgemaakt met een soort afwerkplaten, op een kleine opening na. De eigenaar van de auto begon langzaam aan steeds minder blij te kijken.

Uiteindelijk hebben we de auto opgekrikt en op houten blokken gezet zodat ik er onder kon kruipen. Toen kon ik het beestje ook beter zien zitten.
Voorzichtig heb ik hem langs het gat eruit getrokken, maar eenmaal terug in de vrijheid was ie niet meer te houden. Als een speer rende hij ervandoor, en werd ook nog eens bijna platgereden door de stadsbus. Maar waar ie nou aan bloedde hebben we dus nooit meer geweten...

Een leuk geval van de traditionele kat in de boom was die aan de Gravestraat in Helmond West, oftewel "Het Haagje".
Samen met Huub moest ik daar een kat uit de boom halen. Toen we arriveerden zagen we naast een hoop volk een prachtige witte poes in de boom zitten. We stapten uit en liepen naar de boom om even te kijken hoe we er bij konden komen.
Toen ik "poezepoes, kom dan" riep klom ie spontaan uit de boom. Dat had Huub dus nog nooit meegemaakt in al die jaren!

Ook met brand kom je de kleine viervoetertjes nog wel eens tegen.
Onlangs heb ik er twee uit een brandende bovenwoning in de Helmondse binnenstad gevist.
Ze zaten allebei in elkaar gedoken in de badkamer, waar al dikke rook hing.
Ik heb ze naar de benedenbuurman gebracht en één van de beesten zuurstof toegediend. Echt leuk vond ie het geloof ik niet, maar het hielp wel.
De dierenambulance heeft het karwei afgemaakt en bij mijn weten maken ze het nu weer goed.
Vond ik een mooie klus en echt iets voor mij! Was nog op mijn verjaardag ook...