Het was tegen half tien 's avonds toen mijn vriendin besloot naar huis te gaan. ‘Francois, ik ga naar huis, want ik ben best wel moe”. Zo bleef er voor mij mooi nog wat tijd over om mijn stage voor te bereiden. "Duim maar voor me dat er weer eens een uitruk komt, dat is al weer veel te lang geleden!" riep ik haar nog na...

Nadat ik nog wat geleerd had, besloot ik toch mijn ogen maar dicht te doen om te gaan genieten van mijn welverdiende nachtrust. Eenmaal slapend schrok ik om 00.34 wakker van de pieper die mij brommend het volgende berichtte; ‘Brandweer Beesel-Reuver, wilt u uitrukken voor een automatische brandmelding naar Bungalowpark de Lommerbergen te Reuver’. Ik vloog mijn bed uit en riep mijn vader, die inmiddels al vele jaren actief is bij de brandweer. Hij riep terug dat ik maar rustig aan moest doen want het zal toch wel weer ‘loos alarm’ zijn. Mijn gevoel zei dat het deze keer anders zou zijn...

Rijdende naar de brandweerkazerne merkte ik nog op tegen pa dat de melding in ieder geval niet geannuleerd werd. Dat gebeurt namelijk nogal eens bij een automatisch alarm. Dan piepen ze opnieuw met de mededeling dat er contact is geweest met het object en dat er niets aan de hand is. Aangekomen bij de kazerne rende ik naar mijn uitrukkleding en trok deze aan. Snel sprong ik in de eerste wagen en begon al langzaam de ademluchtapparatuur om te hangen. Net voordat ik klaar was ging wederom de pieper. Sommigen  stapten de wagen al uit, in de veronderstelling dat er geannuleerd werd. Behalve ik en een collega van me. De melding op de pieper luidde: ‘Beesel-Reuver wilt u uitrukken voor een binnenbrand bij de Lommerbergen’.

Mijn vader,bevelvoerder, vroeg aan de Alarmcentrale om de precieze melding. Ze zeiden dat er een brand zou woedden in het bowlingcentrum van de Lommerbergen.

Met spoed gingen we onderweg naar het incident. Mijn hart klopte in mijn keel, zou dit de eerste grote brand in mijn prille brandweerleven worden?

Onze commandant, die tevens Officier van Dienst was, reed voor ons. Aangekomen bij de receptie van Lommerbergen werden we opgevangen door een medewerker die zei dat we door moesten rijden, want het zou al flink branden. We reden door de slagbomen, de bocht door en zagen op dat moment een uitslaande brand bij het bowlingcentrum. De bevelvoerder van ons blusvoertuig gaf meteen de code ‘Grote Brand’.

Ik was ingedeeld als nummer 3. Samen met mijn maat voerden we een snelle buitenverkenning uit en zagen dat het vuur razend snel om zich een greep. Die beelden waren zo fascinerend dat ik dacht dat ik droomde. Overal hoorden we nu sirenes van toesnellende brandweerwagens van omringende korpsen. We hadden inmiddels Lage Druk afgelegd richting de “immense vuurzee’. Ik wist al dat we niet voor morgenvroeg thuis zouden komen. Het begin van drie lange blusdagen...

Inmiddels waren er al meerdere blusvoertuigen ingezet om de brand onder controle te krijgen. Ik had inmiddels naar huis gebeld om te zeggen dat we nog lang niet thuis waren omdat de hele Lommerbergen in de brand stond. De hele Plaza en de rest van het centrum stonden binnen no-time geheel in brand. Alles werd verwoest door de de kolkende vuurzee.

Het was 08.00 uur in de morgen en de eerste sporen waren zichtbaar die de grote brand had aangericht. Eén van de coördinerende officieren kwam naar ons toegelopen met de mededeling dat we naar huis konden gaan om te slapen en dat er aflossing op weg was. Maar we mochten om 10.30 terugkomen om de zaak af te blussen. Dus gingen we terug naar de kazerne om bij te komen van deze enerverende nacht.

Om half elf keerden we weer terug om na te blussen. We blusten de hele dag en waren rond half tien 's avonds zover dat we terug konden naar de kazerne om alle materialen schoon te maken. De bevelvoerders en officieren bleven achter voor een evaluatie. Terwijl we aan het schoonmaken waren ging de telefoon bij de brandweerkazerne met de mededeling of er nog zes mensen konden komen om wat oplaaiend vuur te doven. Ik zei tegen de aanwezige bevelvoerder op de kazerne: "Ik wil wel mee want de rest van de week ben ik niet meer beschikbaar..." En dat mocht!

Aankomen bij de Lommerbergen liepen we naar de desbetreffende plaats waar het vuur opgelaaid zou zijn. Het betrof een klein brandje. Opeens zag ik in de verte een rode gloed, en mellde dit aan de bevelvoerder. Hij lachte en zei: "jaja, dat zijn de lampen". Toch ging hij even polshoogte nemen en zag tot zijn verbazing dat het wel degelijk een uitslaande brand betrof maar dit keer bij het zwembad. Hij riep over zijn portofoon de rest van het korps weer op want dit klusje kregen we met 6 personen niet meer geklaard.

Met ademlucht en een hogedrukstraal snelde ik naar binnen met een collega om de vuurzee van binnenuit te bestrijden. Uiteindelijk kregen we ook deze brandhaard met zes stalen na een uur onder controle. Het was me het dagje wel... 24-uur brandweer!

We keerden terug naar de kazerne en ik ging meteen naar huis nadat we opgeruimd hadden. Eenmaal thuis ben ik eerst gaan douchen en slapen want ik moest de volgende dag weer naar mijn stageplaats. Toen ik thuis kwam heb ik mijn vriendin nog even gebeld en tegen haar gezegd dat ze voorlopig maar niet moest duimen voor een brand... Die had ik nu wel gehad!