Just a dream

Een koude rilling loopt over mijn rug als ik de remise inloop om even iets uit een voertuig te gaan pakken. Het is half december, koud en guur.
We hebben instructie over gevaarlijke stoffen, dat komt meestal een keer of vier terug op jaarbasis in het oefenprogramma.
Ik pak het chemicaliënboek uit de hulpverleningswagen en loop terug naar het leslokaal. Net als ik weer wil gaan zitten gaat het alarm.
“Uitslaande brand, Fagotstraat 88, mensen in het pand aanwezig, uitrukken!!!”

Ik ren naar de 830, onze eerste uitruk, trek mijn pak aan en kruip achter het stuur, aangezien ik vandaag als chauffeur ingedeeld ben.
Het is druk op de weg en ik manoeuvreer het voertuig tussen het verkeer door.
John en Cor zijn achterin bezig hun perslucht om te hangen.
In de verte ontwaren we al een grote zwarte rookwolk, die de plaats des onheils verraadt. Onbewust geef ik nog iets meer gas, de spanning stijgt.

Een drukke kruising nadert, ik rem iets af, het verkeer stopt, ik geef weer gas.
Ik rijd door het rood, met zwaailicht en sirene.
Plotseling trekt er links een grote vrachtwagen op.
“Verdomme, remmen, kijk uit!!!!”

Een enorme klap volgt, onze wagen kantelt en schuift met een klap tegen de gevel van een woonhuis.
Versuft blijf ik liggen, jezus, wat is er nou toch gebeurd?
Ik hoor achterin kreunen, ik ruik radiateurvloeistof.
In de verte hoor ik een sirene, ik hoor praten naast de wagen.
Mijn chef kijkt mij aan, zijn gezicht zit onder het bloed.

Met een ruk schrik ik overeind, en ontwaar de contouren van mijn slaapkamer.
Ik zit helemaal onder het zweet. Whisky, mijn kat die in de stoel ligt te slapen kijkt me aan en miauwt een keer. Jezus, gelukkig, “just a dream!!!”

Maar hoe groot is die afstand tussen fictie en realiteit?
Ik persoonlijk denk toch niet zo groot.
Regelmatig hoor je en lees je verhalen over aanrijdingen tijdens uitrukken.
En aangezien ik zelf ook regelmatig als chauffeur ben ingedeeld ontsnapt dat uiteraard niet aan je aandacht. Ik heb zelf nu twee keer meegemaakt dat een collega bij een kleine aanrijding (blikschade) betrokken was.

Maar…voor je het weet…

Ik kan dan ook niks anders doen dan gewoon goed uitkijken en verantwoordelijk rijden, helaas heb je dat zelf ook niet altijd in de hand.
Ik hoop dat een echte aanrijding mij altijd bespaard zal blijven.

Steeds vaker worden brandweerchauffeurs voor de rechter gedaagd, sommigen zelfs veroordeeld. Personen die vaak onderweg waren om medemensen in nood te hulp te schieten. Het heeft iets onrechtvaardigs…

Ik ben wel van mening dat de scholing op het gebied van brandweerchauffeur verder doorgevoerd moet worden, elke brandweerchauffeur zou de module “chauffeur” eigenlijk moeten volgen.

Al met al vind ik het niet vreemd en kom ik er eerlijk voor uit dat ik ’s nachts wel eens wakker schrik onder het zweet, zoals in bovenstaand voorbeeld geschetst.
En dat er dan nog van die malloten zijn die durven te beweren dat een brandweerman bijna geen stress kent, pfffffff.

Weten waarschijnlijk alleen dat een brandweerauto rood is…