In de put...

Het is al weer een paar jaar geleden. Een uitruk die ik me nog steeds herinner als de dag van gisteren...

Het was een half uurtje voor einde dienst, een uur of half acht op een vrijdagochtend, toen we gealarmeerd werden voor varkens in de put aan de Brandevoort in Helmond. Ik vind het nooit erg om uit te rukken, wat het ook is, maar in al die tijd was er maar één type uitruk wat voor mij eigenlijk niet hoefde...en dat was dus varkens in de put. Waarom?...Ik denk iets van vroeger uit, na een beetje, eh, zeg maar "shit" ervaring...

Maar goed, wij rukten dus uit naar de toenmalige Brandevoort, naar een groot boerenbedrijf wat nu niet meer bestaat omdat ze op die plek een nieuwe woonwijk aan het bouwen zijn. 
In die tijd was net de varkenspest erg actueel. De alarmcentrale gaf dan ook meteen al aan dat behalve wij ook de ontsmettingsunit plus uitrukploeg van Eindhoven onderweg waren, om ons na de inzet te ontsmetten. Tevens was brandweer Mierlo, conform de uitrukprocedure, onderweg.

Wij kwamen als eerste ter plaatse, en de boer vertelde ons wat er aan de hand was. Twee varkentjes waren door een gat in de roosters in de eronder gelegen gierkelder terecht gekomen. Of wij die er even uit konen halen...

"Oke, duikers pak aan, en perslucht meenemen" gaf Peter ons als opdracht mee. Hmmmm, ik was die dienst dus duiker, dus kon ik waarschijnlijk "de put in". 

Binnen gekomen in de varkensstal was het een kabaal en geknor van jewelste. 
De "varkentjes", toch wel even groot als een stevige volwassen Sint Bernardhond, waren het duidelijk niet eens met de situatie.

Gelukkig hebben we op zo'n moment Theo! Onze enige echte "boer" in de ploeg. Theo zijn ouders hebben namelijk een boerenbedrijf gehad, waar ze nu nog steeds wonen, en zodoende is Theo in zijn vrije tijd meestal ook op het "platteland" te vinden. Dus onze Theo zou dat "varkentje" wel eens even wassen, en ik moest daarbij helpen. 

Voorzichtig liet ik mijzelf, met perslucht op, in de bruine smurrie zakken, die tot voorbij mij middel kwam. Theo plonsde er natuurlijk weer zo in!.

Kom René, we drijven ze de hoek in, kunnen we ze vanaf daar mooi naar boven hijsen. Ik had ondertussen mijn verstand maar op nul geschakeld. Ik moest mijzelf tot mijn nek in de gier laten zakken om onder één of andere dwarsbalk door te gaan. Dat ging ook nog wel, tot Flupke vanaf de kant zonodig even moest roepen hoeveel wormpjes er wel niet tussen de stront zaten.
Ik keek eens in het rond, en zag het overal krioelen. Gatverdamme!!!

Gelukkig waren de varkens al snel weer op het droge gehesen en kon ik uit de smurrie. Buiten werden we opgewacht door de collega's uit Eindhoven die ons helemaal schoonmaakten en afspoelden. Het viel ze wel op dat ik nogal weinig kleur op mijn gezicht had. Tja, gek he!!!
Ik zal wel meer een echte "stadse" brandweerman zijn of zo!
Gelukkig hebben we binnen het Helmondse nu bijna geen één gierput meer!