Het Witte Huis

Langs het kanaal, tussen Helmond en Aarle Rixtel staat een grote oude witte villa. Deze villa behoorde ooit toe aan de eigenaar van de erachter gelegen fabriek. Helaas is het pand de laatste tientallen jaren niet meer bewoond geweest en begon het te verkrotten. Totdat iemand een tijd terug kon voorkomen dat het gebouw ten prooi viel aan de slopershamer en een grootscheepse renovatie startte. Die bijna afgerond was...

De brand op z'n hoogtepunt (Foto Joost Duppen)

Het was rond een uur of twee 's nachts dat de alarmcentrale ons uit onze slaap haalde omdat er in het "oude Witte Huis" aan de Kanaaldijk een behoorlijke waterlekkage gaande was. Ter plaatse bleek niks minder waar, het water stond al zo hoog in de kelder, dat het via de bovenraampjes van de kelder  naar buiten liep en de omgeving van het pand al helemaal drassig maakte.
We manoeuvreerden de 830, de eerste uitruk, naar de achterkant en lieten een zuigslang in de kelder zakken. Na vijf minuten pompen was het water al flink gezakt en kon een van de collega`s een moedwillig opengedraaide kraan sluiten. Op dat moment viel mij op dat aan de achterzijde van het pand nagenoeg alle ruiten stukgegooid waren. De restauratie van het gebouw was net bijna afgerond, totdat een stel onverlaten zonodig even de boel moesten komen vernielen. 
Maar ja, dat is kennelijk normaal tegenwoordig. 
Na een uurtje zat de klus erop en konden we terug naar de kazerne, nadat we de 830 vlotgetrokken hadden (het was toch wel erg drassig, zelfs voor een 4 x 4)

Drie dagen later had ik weer dienst. Het was een bijzonder mooie dag voor de tijd van het jaar.
In het begin van de avond, rond half zeven, we hadden net ons eten op, besloot ik even iets uit mijn voor de kazerne geparkeerde auto te pakken. Ik opende de kazernedeur en liep naar mijn auto. Ik wilde net de sleutel in het slot doen, toen ik het alarm in de remise af hoorde gaan.
Ik rende naar binnen en kleedde mezelf om.
"Zolderbrand in een villa, Kanaaldijk Noord-West" luidde de melding.
"Oeii!!, dat zou wel eens een goeie kunnen worden" dacht ik nog.
We rukten uit met de tankautospuit en de hoogwerker. Ik was ingedeeld in de aanvalsploeg en hing alvast perslucht om. Zo, laat maar komen!!!

De hoogwerker wordt opgesteld (Foto brw. Helmond)

Op het moment dat we de brug over gingen, de Kanaaldijk op, was er geen twijfel over mogelijk, het Witte Huis stond nu in brand, en goed ook. De bevelvoerder gaf bij het zien van de vlammen en rookontwikkeling op afstand dan ook gelijk "middelbrand" zodat er een tweede bluseenheid ter plaatse gezonden werd.

Iets voorbij het brandende gebouw stelden we het voertuig op, met de hoogwerker erachter.
De vlammen sloegen over bijna de helft van het dak eruit. Snel werd de hoogwerker in stelling gebracht, terwijl ik met een collega met een hogedrukstraal naar de tweede verdieping ging.
Onze opdracht was trachtten te voorkomen dat heel de kap eraan ging.
Voorzichtig liepen we de trap naar zolder op. De brand was nog circa tien meter verwijderd van de ruimte die wij op zolder betraden. Van rookontwikkeling was nauwelijks sprake binnen, bijna alle rook perste zich via het in het dak ontstane gat naar buiten.
We zochten dekking onder een breed dik deurkozijn, zo een die je vooral in oude panden aantreft, en we begonnen met onze bluswerkzaamheden.
We konden vanuit onze positie precies op de brandende kap mikken, en de brand kroop inderdaad niet verder. Alleen kwamen er zo nu en dan een zootje dakpannen omlaag, die alle kanten opspetterden. Om goed te kunnen blussen moesten we regelmatig onder ons kozijn uit, waardoor wij regelmatig door stukjes kapotgesprongen dakpan geraakt werden.
En die kleine stukjes kwamen zowel bij mij als mijn collega tussen het persluchtoestel en blusjack in... en waren behoorlijk warm. Al gauw voelde we allebei iets, en was het gebruik van de hogedrukstraal nodig om af te koelen. Toen zijn we toch maar onder het kozijn gebleven...
Overigens zaten bij ons beiden de brandplekken op de jacks, kan je nagaan hoe warm die dakpannen waren...

De achterzijde kort na aankomst (Foto Brw Helmond)

De tweede bluseenheid was al zeer snel na de eerste ter plaatse, aangezien er die avond een oefening voor de vrijwilligers was en velen al op de kazerne waren op het moment van het alarm.
Met de inzet van deze tweede eenheid kon de brand effectief bestreden worden, en viel al snel het sein "brand meester". Van de zolder was op dat moment, op vijftien meter na, niet veel meer over, de rest van het pand had uiteraard rook en waterschade.

Van de zolder bleef niet veel over...(Foto Brw Helmond)

We waren nog tot laat in de avond bezig met nablussingswerkzaamheden. Tot op de dag van vandaag ligt het pand er weer troosteloos bij....wellicht toch wachtend op de slopershamer... (Noot: Een jaar later is het pand geheel herbouwd alsnog geopend...)