Happy Christmas

24 uur per dag, 365 dagen per jaar, is bij ons de kazerne bemand.
Dus ook tijdens feestdagen. Dat is de consequentie als je bij de brandweer werkt. Ook met kerst is er bijna altijd wel één van de dagen dat onze ploeg moet werken. Kerst op de kazerne!

Het is een koude gure morgen als ik op mijn fiets stap om naar de kazerne te gaan. Het miezert een beetje, een witte kerst zit er dit jaar weer niet in helaas. Ik kan mezelf eigenlijk ook geen Witte kerst herinneren, alhoewel mijn moeder mij vertelt heeft dat ik die toch ooit heb meegemaakt. Het is woensdag, maar in tegenstelling tot normaal is er deze morgen geen sterveling op straat, op mij na dan.

Bij de kazerne fiets ik bijna onder de snelle sportbolide van Flupke, die zeer enthousiast het kazerneplein op komt scheuren. Verrekte gek!
Ik zet mijn fiets binnen en loop naar mijn slaapkamer om mijn spulletjes weg te leggen. In de kazerne hangt een brandlucht van jewelste, ze hebben vast een goede klus gehad gisteren!

In de koffiehoek pak ik een bakje koffie en ga bij de collega's aan tafel zitten. Op tafel staat een bord kerstkransjes waar ik natuurlijk weer niet af kan blijven. Dat begint al goed. 
"Laat geworden gisteren?" vraagt Flupke aan mij met een slaperige kop.
"Ging wel, niet echt eigenlijk, bij jou wel zo te zien" antwoord ik terug.
Flupke mompelt iets over een spelletje dat niet lukte en zijn computer, ik weet al weer genoeg, het gebruikelijke recept dus!

De jongens van de B-ploeg gaan naar huis, wij leggen onze spullen klaar voor wat komen gaat vandaag. Ik zit vandaag achterin het blusvoertuig bij een uitruk, en wordt tevens ingedeeld als duiker.
1e Kerstdag is bij ons dezelfde soort dienst als een zondagsdienst, wel op de kazerne aanwezig zijn, maar geen werkzaamheden, oefeningen of iets dergelijks. Bij een uitruk zijn we uiteraard wel gelijk weg.

Rond een uur of twaalf zullen van de meeste collega's de vrouwen en kinderen komen, dus begin ik alvast met de rest van de ploeg aan het dekken van de kersttafel, en brengen we een beetje sfeer in onze "huiskamer". Het is rond half tien als we de straat op worden gestuurd voor een schuurtje in brand in Helmond-Noord.

Het is nog steeds rustig op straat, onze sirenes echoën tussen de huizen, een enkele automobilist die ons aan ziet komen gaat netjes aan de kant.
In de verte zien we al een zwarte rookwolk, wat aangeeft dat het schuurtje inderdaad goed brand. 

Ter plaatse blijkt het om een losstaande stenen schuur te gaan waarin nogal wat autobanden liggen, vandaar de zwarte rook. Samen met Flupke begin ik de brandende schuur te blussen. Het duurt even voor de vlammen doven, autobanden gaan niet zo gemakkelijk uit, maar na een half uurtje kunnen we de spullen toch weer inpakken. De eerste uitruk van vandaag zit erop!

Terug op de kazerne was ik mezelf eerst, ben toch nogal zwart geworden, voordat ik verder ga met het dekken van de tafel. Theo hangt een hele rits kerstlampjes aan het plafond, terwijl Peter tracht kerstmuziek uit de stereo-installatie te krijgen.

Rond twaalven komen de meeste vrouwen en kinderen binnengewandeld.
Huub en Flupke gaan het eten ophalen bij het ziekenhuis. Met kerst maakt de kookploeg er altijd iets speciaals van voor ons.

Net op het moment dat Huub en Flupke terugkomen met het eten, gaat het alarm weer. "Automatisch alarm Rivierenhof Brouwhuis"
Aha, het bejaardenhuis in de wijk Brouwhuis. Met het blusvoertuig en de hoogwerker spoedden we ons naar het Rivierenhof, waar al snel duidelijk wordt dat een aangebrande kerstmaaltijd de oorzaak is. Onverrichter zake terug naar de kazerne dus. 

De dames hebben ondertussen het eten al op tafel gezet, zodat we zo kunnen aanschuiven. Dat is handig! Het is een drukte van jewelste aan tafel, met alle kleine deugnieten van mijn collega's erbij, maar wel heel gezellig. 

We hebben het toetje net binnen als wederom het alarm gaat voor een bedrijfspand in brand aan de 1e Indumaweg. 
Weer rukken we uit met het blusvoertuig en de hoogwerker.
Ter plaatse zien we een container in brand staan tegen de expeditie-ingang van het bedrijf, de deur staat ondertussen ook gedeeltelijk in brand. Maar onze hoge-druk straal is onverbiddelijk.
Nog geen minuut na aankomst is het vuur eraf. Meer werk hebben we met het rookvrij maken van de hal, met behulp van een grote ventilator die we standaard bij ons hebben op het voertuig.

Het is al weer half drie geweest als we terug de kazerne binnen rijden.
De dames hebben ondertussen de tafel afgeruimd en koffie gezet.
Dat is gewoon echt handig! Met z'n allen drinken we nog gezellig koffie, voor de meeste weer terug naar huis gaan.
Het is half vijf als we met alleen onze ploeg achterblijven op de kazerne.

Ik kijk samen met Marcel en Flupke naar één of andere kerstfilm op televisie, zo één die gewoon elk jaar weer uitgezonden wordt.

Het is tegen zessen als Peter omroept dat we naar het Kasteelmuseum moeten, waar men met wateroverlast in de kelder kampt. Twee uur lang staan we daar te pompen en zetten we onze speciale waterstofzuiger in.
Op de terugweg rijden we nog even door naar het Baroniehof voor een automatisch brandalarm. Ook hier betrof het weer aangebrand eten.

"Drukke kerst dit jaar, niet?" zeg ik tegen Eddie.
"Ja, het is inderdaad drukker dan andere jaren, maar daar kan je toch geen peil op trekken" antwoord hij.
De telefoon gaat. De helft van de ploeg schrikt op, Peter pakt de telefoon op. Met zijn meest begrijpelijke blik zit hij aan de telefoon ja te knikken.
"We komen er aan, mevrouw" hoor ik hem zeggen.
"Jongens, Plesmanlaan, gaan we even een deur openmaken voor een mevrouw die haar sleutels heeft laten binnen liggen.

Peter besluit met heel de ploeg erheen te gaan. Het is tenslotte kerst, kunnen we mooi met z'n allen een goede daad verrichten.

Op de Plesmanlaan staat een mevrouwtje in haar trui in de nog steeds miezerige regen. "Gaat u maar even in onze wagen zitten" biedt Marcel haar aan.
Twee man proberen de voordeur te forceren op een fatsoenlijke manier, terwijl Marcel, Theo en ik langs achter lopen. Al snel hebben wij ons een toegang verschaft via een half openstaand raampje. 
"Kom, dan lopen we naar de voordeur, kunnen we mooi de rest de stuipen op het lijf jagen" kom ik op het idee.
Zo ver komt het helaas niet, want net als we de voordeur willen opentrekken, zwaait deze open en verschiet ik zelf. Grmmmmppfff.

Het is al laat in de avond als we weer terug komen op de kazerne.
Binnen een half uur is iedereen onder zeil, de kazerne slaapt....

En dat duurt tot half vier ´s ochtends, als het alarm begint te loeien.
"Ongeval beknelling N266, ter hoogte van de Rochadeweg"
Binnen de minuut rukken we uit, samen met de hulpverleningswagen.
Volgens de alarmcentrale is er een personenauto op een vrachtwagen gebotst, en zit de bestuurder van de personenwagen bekneld.
Ter plaats blijkt dit allemaal nogal mee te vallen, maar de ravage is groot. 
De personenauto zit aan één kant helemaal in elkaar, terwijl van de vrachtwagen de gril ontbreekt. In samenspraak met de ambulancedienst wordt toch besloten het dak van de auto te knippen, zodat de patiënt rechtstandig op een speciale wervelplank uit de auto gehaald kan worden, om verder letsel te voorkomen.
Een half uur na aankomst wordt de licht benevelde man afgevoerd met de ambulance, wij beginnen met het opruimen van de ravage.

Het wordt in de verte al weer licht als we terugkeren op de kazerne. Een nieuwe dag breekt aan, 2e kerstdag. Ik ga naar huis met een tevreden gevoel, we zijn weer niet voor niks in dienst geweest!!!