Zondagmorgen om één minuut over vijf... "Brandalarm, uitslaande brand in een stacaravan op de camping aan de Eindseweg in Overberg".
Snel trek in mijn kleren aan en haast me naar de brandweerkazerne, binnen enkele minuten zijn we al onderweg naar Overberg.
De bevelvoerder geeft ons de opdracht om ademlucht om te hangen. Als we net aan het rijden zijn horen we dat onze tweede wagen, een manschappenvoertuig, zich ook al inmeldt over de mobilofoon. Onderweg naar Overberg, een rit van een minuut of vijf, krijgen we te horen dat er waarschijnlijk nog twee slachtoffers in de caravan aanwezig zijn. De adrenaline in mijn bloedt begint al sneller te stromen...
De alarmcentrale besluit alvast een tweede bluseenheid te alarmeren.

Aangekomen bij de camping worden we door een een agent met een politieauto opgevangen, die ons snel over het terrein naar de brand begeleid.
Op zich is de brand moeilijk te missen, vlammen slaan hoog uit de twee voorste ramen van de caravan. Bij de caravan zit een gehavende man op een stoel. Ons voertuig staat amper stil als we er al uit springen. Terwijl de man bij een buurcaravan onder de douche wordt gezet, ga ik samen met mijn maat en de bevelvoerder op verkenning uit, onder dekking van een straal. Twee andere collega's worden van buitenaf ingezet op de brandhaard met een tweede straal. Personeel van de ondertussen gearriveerde manschappenwagen maakt de waterwinning gereed.

De uitgebrande caravan bij daglicht...

Achter de caravan treffen we een gasfles aan, die we dichtdraaien, afkoppelen en naar de pompbediende brengen. Snel gaan we dan weer verder met de verkenning, door een kapot raam aan de achterkant van de caravan zien we de haren van een slachtoffer boven een soort van kastje uitkomen, de vrouw reageert helaas niet op ons aanroepen. We spoeden ons naar de deur aan de andere zijde van de aanbouw en forceren die met een koevoet.
We begeven ons snel naar het slachtoffer en nemen haar met behulp van de Rautekgreep, een speciale greep om slachtoffers te vervoeren, mee naar buiten. Mijn maat tilt haar bovenlichaam, terwijl ik haar benen begeleidt. Buiten neemt de ondertussen ter plaatse gekomen ambulancebezetting haar onmiddellijk over.

Omdat een collega van de tweede straal is uitgegleden in een slecht zichtbare vijver aan de zijkant van de caravan besluit de bevelvoerder ons nogmaals naar binnen te sturen in plaats van hen. Met een drijfnat pak is het niet zo verstandig een snoeihete caravan binnen te gaan, gelet op stoomvorming. We sluiten onze ademlucht weer aan en gaan terug naar binnen. Na een korte verkenning door de zeer smalle vertrekken van de caravan treffen we ook het tweede slachtoffer aan, liggend op de grond in een gangetje. Mijn collega kijkt of het slachtoffer nog reageert en daar dit niet het geval is brengen we haar snel met behulp van wederom de Rautekgreep naar buiten, wat niet meevalt in de smalle gangetjes. Buiten schiet onze collega met het natte pak gelijk te hulp bij het dragen van het slachtoffer.

Ondertussen zijn de extra gealarmeerde ploegen ook ter plaatse gearriveerd. De bezetting van de tweede bluseenheid bestrijdt de brand verder vanaf de buitenzijde van de caravan, terwijl wij voor de derde keer naar binnen worden gestuurd voor een naverkenning en het afblussen van de brand. De lucht in onze ademluchtflessen is nog lang niet op en we gaan dan ook snel weer naar binnen. Pas nu voel ik eigenlijk hoe verschrikkelijk heet het is in de caravan, wat ik door de reddingsactie niet in de gaten moet hebben gehad. Ik sta in het smalle gangetje en richt de straalpijp op de smeulende resten in de woonkamer, intussen controleert mijn maat de aan de gang grenzende kleine slaapkamers, we vinden verder gelukkig niets en besluiten ons dan te richten op de verdere blussing en verkenning van de woonkamer. Het vuur is snel geblust.

Terug buiten krijgen we te horen dat het tweede slachtoffer helaas is overleden, bij het eerste slachtoffer zijn ze nog bezig met reanimatie. Het lukt om weer een ritme te krijgen bij de vrouw waarna ze met spoed wordt overgebracht naar het ziekenhuis.

Na een paar uur keren we weer terug naar de kazerne, alwaar het gebruikelijke ritueel van voertuigen klaarmaken plaatsvindt. Niemand weet tenslotte wanner de volgende inzet zich aandient. Wanneer we hiermee klaar zijn verzamelen we voor een nabespreking waarin de hele inzet van A tot Z de revue passeert. Het is ondertussen acht uur in de morgen. Ook twee mensen van het Brandweeropvangteam, ook wel BOT genaamd uit Amersfoort begeleiden ons en adviseren hoe om te gaan met de ervaringen die we opgedaan hebben bij de uitruk van deze morgen. Iedereen vertelt zijn ervaring, en we zijn het er over eens dat we de inzet op een snelle en juiste manier hebben uitgevoerd.

De rest van de zondag kon ik goed voelen dat zo'n inzet als ik deze dag ervaren heb erg veel energie vreet. Gelukkig kan ik er goed over praten met mijn omgeving en merk dan ook dat dit erg oplucht.

Ik zit nu ongeveer drie en een half jaar bij de Amerongse brandweer en dit is was mijn eerste inzet in een brandend object en dan ook nog eens direct twee slachtoffers..... Dit was echt mijn vuurdoop. Dit zijn de vervelende dingen van het brandweervak, maar voorlopig heb ik wel het gevoel dat ik er op een juiste manier mee om weet te gaan. Helaas kreeg ik kort na deze inzet te horen dat het tweede slachtoffer ook aan haar verwondingen is overleden. Maar ja, we hebben gedaan wat we konden.
 

Ik ben nu 23 en mijn vader zit ook al ruim 30 jaar bij de brandweer in Amerongen. Ik heb in de loop van de jaren dan ook veel verhalen na ongevallen en branden gehoord. Maar iedereen beleefd zoiets anders, en ik geloof niet dat zoiets kan wennen...