De sollicitatie
Door Marscha Poldervaart, brandweer Waterweg, post Vlaardingen

Rond november 2001 begonnen de ergste symptomen van het brandweervirus door te zetten. Met steeds meer zin ging ik bij Bram op visite als hij kazernewachtdienst had. Even op de koffie… maar stiekem droomde ik ervan dat het andersom zou zijn.
Dat ik kazernewachtdienst had en dat hij bij mij koffie kwam drinken...

Marscha Poldervaart

Na wat over en weer gepraat tussen Bram en mij besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en heb ik een afspraak gemaakt met de postcommandant van Brandweer Waterweg post Vlaardingen, Dhr. Terlouw. Ik wilde informatie inwinnen die mij er uiteindelijk toe zou zetten wel of niet te solliciteren als vrijwilliger bij de brandweer. Uiteindelijk was ik zo enthousiast dat ik het doorzette. Ik kreeg een pakketje papieren thuisgestuurd die ik in moest vullen.  Allerhande belangrijke benodigde gegevens, opleidingen, heb je hoogtevrees, enz.
Na dit ingevuld te hebben deed ik met een zucht en een schietgebedje deze stapel op de bus. Nu kon ik niet meer terug.

Twee maanden later kreeg ik een uitnodiging voor de eerste keuringsronde: De Sport-en Brandweertest op 22 februari 2002.
We moesten om 08.30 aanwezig zijn op kazerne Schiedam. We kregen uitleg over hoe de dag zou lopen en er werd ook gezegd dat als je een onderdeel niet zou halen, dat je gelijk naar huis mocht omdat het dan geen zin had om de testdag verder mee te doen aangezien je alle onderdelen moest halen.

We begonnen met hardlopen bij atletiekvereniging Fortuna in Vlaardingen. 2200 meter voor de vrouwen en 2400 voor de mannen in 12 minuten. Het waaide vreselijk en het regende ook nog een beetje. Het lopen ging erg slecht. Na twee ronden was ik al helemaal buiten adem maar ik bleef doorlopen: Eerst die 2200 meter halen en dan uitrusten. Toen ik eindelijk die grens bereikte klonk ook het eindsignaal, de tijd was om. Ik ben gelijk gaan zitten, maar werd ook weer meteen overeind gezet door twee jongens die bij me stonden. Mijn zij deed zo’n pijn dat ik bijna geen adem meer kon halen. Het had ook niet veel gescheeld of ik was gaan hyperventileren.

Twee mensen vielen helaas al af, een jongen en een meisje. We gingen terug naar de kazerne waar we de laddertest en maskertest kregen.
De bedoeling was om de ladder op te klimmen, naar een hoogte van 30 meter om te kijken of je last had van hoogtevrees.
Omdat het zo woei hadden ze ‘m niet helemaal rechtop gezet (70^o) maar ongeveer op 60-65^o
Het viel erg mee, vooral omdat ik bij Brandweer Amsterdam al een keer naar boven was geklommen om te “oefenen”.

De maskertest was best leuk. Je kreeg een masker op zoals bij perslucht met een lichtdoorlatende blinddoek voor.
Je moest een stuk de gang doorlopen en achteraf tekenen wat je hebt waargenomen.
Het ademen in zo’n masker is erg raar. Inademen gaat heel soepel terwijl uitademen echt met kracht moet. Hierna kregen we een lekkere lunch.

Na de lunch gingen we naar het zwembad, de zwemtest doen.
Het was nog best zwaar. Hoewel ik best een goede zwemmer ben had ik het vooral moeilijk met de loodgordel. Die leek wel twee keer zo zwaar als de vier kilo die het zou moeten zijn. Ik was gewoon helemaal bekaf van ’s morgens en ik moest dan ook alle zeilen bijzetten om de 50 meter te halen. Gelukkig moedigden de medesollicitanten en de begeleider waarbij ik in de groep zat me een beetje aan, daarom heb ik niet opgegeven.
Ook zwemmen met een overall die 3 maten te groot was was erg lastig, maar het was beter te doen dan met die gordel. Hierna nog 2 minuten watertrappelen met een overall en toen waren we klaar. Na twee lange minuten kroop ik opgelucht maar gebroken het water uit: gered.
Eén jongen viel helaas op dit onderdeel af.

Nu was er nog 1 onderdeel: De sporttest. Deze bestond uit twee onderdelen.
We reden naar een fitnesscentre in Schiedam en we verzamelden in de gymzaal. Er was een parcours uitgezet dat je moest afleggen. Klimmen, springen en hoogspringen, daar kwam het op neer. Nadat iedereen een proefrondje had gedaan moesten we de kleedkamer in.

Eén voor één werden we eruit geroepen en we moesten binnen 2.45 minuten 3x het parcours hebben afgelegd. Af en toe hoorde je een harde bonk, een teken dat er iemand viel. Ik werd als een van de laatste geroepen. Ik haalde het ruim binnen de tijd maar zo’n klein parcours, waar je normaal je hand niet eens voor omdraait, was toch wel erg zwaar na zo’n inspannende dag. Na het parcours moesten we nog fitnessen. Dat was best leuk en niet zo zwaar. Gewichten voor vrouwen van 10 of 15 kilo. En zoveel mogelijk doen binnen 1 minuut per onderdeel.

Nadat iedereen klaar was gingen we in de kantine zitten. De examencommissie ging even overleggen en toen ze klaar waren liepen we weer richting de busjes. Stiekem wist ik dat ik het gehaald had. Ik kon mijn tranen nauwelijks wegslikken maar ik hield ze binnen. Op de kazerne gingen we naar de kleine kantine en daar kwam de uitslag. Er waren er nog een paar afgevallen, die blijkbaar het parcours niet goed hadden gedaan. De enige vrouw die doorging…. was IK!

Iedereen feliciteerde elkaar en degenen die afgevallen waren bleven sportief. Ze zouden nog een gesprek krijgen waarom ze afgevallen waren en wij mochten naar huis. Ik zat nog niet in de auto of ik voelde een vreselijke huilbui aankomen. Ik belde Bram om het goede nieuws te vertellen maar ik kon niet veel uitbrengen. Ik was helemaal overstuur. Ik was zo blij dat ik het gehaald had, maar door de vermoeidheid zal ik wel ietsje prikkeliger zijn geweest. O wat voelde ik me een aansteller.
Ook belde ik mijn moeder, die bij het gehoor van mijn snikken ook een traantje moest wegpinken.
Bij Bram aangekomen kreeg ik een grote bos bloemen, wat mij weer tot huilen bracht.
Jeetje, ik moest nog 3 ronden en ik gedroeg me alsof ik er al helemaal doorheen was.

Om 21.00 uur lag ik voor dood op bed en de volgende morgen werd ik om pas 12.00 wakker.
Een week later, op 8 maart, kreeg ik een uitnodiging voor een selectie interview met diverse mensen van de brandweer. Weer in de kazerne van Schiedam.
Ik keek vreselijk tegen dit gesprek op omdat ik bij zo’n gesprek in november 1997 al eens ben afgekeurd voor de Marechaussee.

Het gesprek ging grotendeels over de stapel papieren die ik voor mijn sollicitatie had ingevuld. Na een uurtje stond ik weer buiten.
Met een toch niet helemaal lekker gevoel ging ik naar huis. Tot mijn vreugde kreeg ik weer een week later een brief van het Psychiatrisch Adviescentrum Rotterdam (PAR) voor de psychologische test.
Dat betekende dat ik dus weer een ronde verder was.

Op 3 april moest ik om 08.45 aanwezig zijn bij dat centrum. Tot overmaat van ramp was ik mijn wekker vergeten een uur vooruit te zetten zodat ik, na een telefoontje van een mede sollicitant, als een idioot naar Rotterdam moest. Gelukkig wilde Bram me met de auto brengen en klokslag 08.45 liep ik naar binnen. O, echt een actie voor mij! Na rijen en rijen en bladen vol vragen te hebben ingevuld en een rollenspel te hebben gedaan, ( je moest je voorstellen dat je in de woestijn beland en dat je maar 5 spullen mee mag nemen; wat neem je mee ) en een gesprekje van 10 minuten met een psycholoog ging ik bekaf naar huis. Ik had vierkante ogen van alle spiegelbeelden, woorden en andere figuurtjes waar je vragen over moest beantwoorden.

Nog één ronde hierna, de medische keuring. Ik hoop dat ik deze test heb gehaald want dan ben ik er bijna. Medisch moest geen probleem zijn.
Ik ontving inderdaad een uitnodiging voor 7 mei. Eerst moest ik in een potje plassen en daarna kreeg je de standaard dingen: ogen testen, oren testen, meten, wegen. Ook werd er een hartfilmpje gemaakt. Leuk al die plakkers op je lichaam.

Met die plakkers mocht ik naar een andere kamer waar eerst mijn gewrichten, reflexen en ingewanden (door te voelen) werden gechecked.
Hierna moest ik op een fiets gaan zitten en werden er allemaal stekkertjes aangesloten op de plakkers. Ik kreeg een bloeddrukmeter om en een kapje over mijn mond, ik voelde me net één of andere idioot. Ik moest gewoon gaan fietsen en iedere twee minuten werd mijn bloeddruk gemeten. Ook ging het fietsen steeds moeilijker door de steeds zwaarder wordende weerstand. Toen ik het uiteindelijk voor gezien hield mochten alle stekkertjes eraf.

De dokter maakte uitdraaien van de gemeten gegevens en keek ernaar. Hij keurde me goed tot november en niet voor 3 jaar zoals gebruikelijk. Dit kwam omdat het conditiepercentage (dat minstens 100 moet zijn) bij mij 63 was. Het kon aan de fiets liggen zei hij, omdat die de hele dag al raar deed, maar daar kocht ik niks voor. Ik baalde ervan maar ik was blij dat ik in ieder geval niet afgekeurd was.
Nu maar afwachten. Zullen ze hier bij de brandweer moeilijk over doen?

27 juni werd ik uitgenodigd in de kazerne van Vlaardingen. Mij werd medegedeeld dat ik per 1 augustus 2002 aangenomen zou worden. Omdat men vergeten was mijn verklaring van goed gedrag  aan te vragen konden ze me nog niet in dienst nemen. (zonder deze verklaring mag dat niet)
Verder hebben we wel alle papierwerk ingevuld, aanvraag voor dit, verklaring van dat, bankrekeningnummer om niet te vergeten.

Nadat alles klaar was en ik nog een gesprekje had met  Fred van der Have zijn we naar de kantine gelopen, waar ondertussen de vrijwilligers van de oefenavond zich na het oefenen hadden verzameld (ook Bram). “Mag ik even jullie aandacht. Mag ik jullie even voorstellen aan een nieuwe vrijwillige collega…” zei Fred. Ik wist niet waar ik kijken moest maar na zijn korte speech liep ik gelijk met een vreselijke big smile naar Bram.
Na wat te hebben gedronken en hier en daar te hebben gepraat gingen we samen naar huis.

Eindelijk was ik klaar met de sollicitatie. Helaas mag ik nog niet de uitruk in. In september begint mijn opleiding tot brandwacht en pas daarna, dat zal rond mei/juni zijn, mag ik eens iets bij de brandweer gaan doen. Tot die tijd mag ik iedere eerste donderdag van de maand naar de oefenavond komen. De ene keer mag ik met de groep mee om te kijken, een andere keer krijg ik uitleg over de voertuigen. Een soort kennismaking ermee en zo. Kan ik gelijk eens kijken wat de mogelijkheden van die wagens zijn.

Donderdag 4 juli was voor mij een te gekke dag. Er was een oefenavond georganiseerd ter demonstratie aan onze nieuwe burgemeester. Al het materiaal was op het kermisterrein uitgestald en er was van alles te zien. Ik liep dus lekker over dat terrein te hobbelen. Gaspakinzet, auto knippen, duikers, de dompelpomp, de ladder (waarmee de burgemeester nog even naar “boven” ging), de jeugdbrandweer die een demo gaf. Het was echt een vreselijk leuke avond. Ook veel van mijn nieuwe collega’s waren erg leuk tegen me. Praatje hier, praatje daar. Ik zie het helemaal zitten.

Ik ben die avond vreselijk leuk opgevangen door alle mensen daar en voel me er al helemaal thuis.
De brandweerwereld is een aparte wereld maar het is 1 grote familie heb ik gemerkt.
Kom maar op met die opleiding, ik kan er niet snel genoeg mee beginnen...

Marscha heeft ook een eigen site: http://groups.msn.com/Mapsbijdebrw