Ik draai me voor de zoveelste keer om in bed. Shit, Sonja wordt wakker.
"Slaap je nou nog niet, weet je wel hoe laat het is ?"
"Ja ik slaap niet, en nee, ik weet niet hoe laat het is. Ik heb weer zo'n ombestemd gevoel dat zo die pieper gaat."
"Ja, ja, dat zal wel", klinkt er vanonder het dekbed.
"Jij altijd met dat gevoel, dat slaat nergens op. Als je maar voorzichtig doet en vooral stil, zodat niet het hele huis wakker wordt."

Daarna wordt het weer stil. En jawel hoor, na nog wat omwentelingen slaap ik dan kennelijk ook.
Plots schik ik wakker. Hij staat echt te gillen die pieper, even luisteren wat de centralist voor bericht heeft.
"Brandmelding Sligro Handelsweg Vlissingen"
Naar beneden en in de kleren, het is de Sligro weer!
We zullen wel weer net als alle andere keren met vijf man in dat gebouw, zo groot als een voetbalveld en afgeladen met horecaspullen, naar het plafond lopen staren tot we een rood lampje op een melder vinden die zonder enige reden is afgegeaan.

Indy, onze hond, kijkt op uit zijn mand op het moment dat ik richting auto vertrek met een blik van;
"wat doet die nu weer, mij niet uitlaten en geen eten geven, wat heb ik aan die vent!"

Bij de kazerne hangt Stefan al uit het raam van het blusvoertuig en roept;
"Kom je nog, het wachten is weer op jouw!"
Ja, natuurlijk, jullie wonen in de buurt en ik heb effe tijd nodig om op de kazerne te komen.
Ik trek snel mijn pak aan en ren naar de wagen.
"Zou je niet alvast middelbrand maken?" roept Bauke.
Dat is typisch Bauke, even snel de boel nog wat opruien. Is Appie er een keer niet, dan doet Bauke het wel...

Een snelle blik achterin leert me dat daar met Fred, Jacco, Cor en Bauke een ploegje zit waar je wat aan hebt en de boerenoorlog mee zou kunnen winnen. Ik meld me via de mobilofoon in bij de alarmcentrale en vraag meer informatie omtrent de brandmelding.
Het blijkt niet te gaan om een automatisch alarm, zoals ik dacht, maar om een daadwerkelijke melding.
Er worden vlammen gezien bij de Sligro, maar het automatisch alarm is niet afgegaan. Zelfs uit Koudekerke, hemelsbreed vier kilometer verder, komt een medling binnen. Ik kan een opkomend gevoel van enige opgewondenheid niet onderdrukken.

Dat is dus wezenlijk wat anders dan ik bedacht toen ik naar de kazerne kwam.
Nog even achterom kijken en jawel, vier man hangen ademlucht om.
Waarom kijk ik eigenlijk, zo zijn ze!

Stefan blaast het blusvoertuig richting industrieterrein en inderdaad, een rode gloed is zichtbaar.
"Zien jullie dat, jongens" vraag ik de ploeg. Ik overweeg even om maar alvast "middelbrand" te maken maar besluit toch nog even af te wachten.
We nemen de laatste bocht en zien een vuurzee op het Sligroterrein. Shit, dat is een aardige stapel pallets, ongeveer vijftien meter van het gebouw vandaan. Er staat nog een koelwagentje tussen die het gebouw nog enige bescherming bied.
Gelukkig staat er natuurlijk een hek omheen, dus we kunnen er niet gemakkelijk bij komen.
"Stefan, zet hem er maar goed voorbij, kunnen er eventueel nog meer auto's
komen en heb jij het ook niet zo warm." zeg ik.
"Mannen, met twee hogedruk een afscherming maken en daarna gaan we over op lage druk."
De commando's, zoals geleerd op de cursus hebben zij niet nodig, zeg gewoon wat je wil, en ze regelen dat!

Foto Wouter Buijs

Ik trek even een korte sprint naar het hek en zie dat de afstand tot het gebouw wel genoeg is.
Verder kijk ik effe hoe gemakkelijk dat hek open kan. Mooi niet dus, de inbrekers niet binnen, wij ook niet binnen!
"Ga eens aan de kant" hoor ik. Daar is Fred al met de eerste hogedrukstraal en Bauke is aan de andere kant bezig, dat gaat goed.
Ik loop even terug naar de auto en kom Cor en Jacco tegen, driftig met slangen slepend.
"Waar moet je dat verdeelstuk?", roept Cor. "Doe maar midden voor het hek", is mijn antwoord.
"Ga ik even om een laddertje zodat we over het hek te kunnen klimmen".
Sneller dan verwacht ligt het verdeelstuk klaar en gaan er twee lagedukstralen onder het hek door ter afblussing.
Ik roep naar Stefan, achter de pomp, dat hij het nader bericht "kleine brand" mag doorgeven.

Dat loopt lekker zo. De zijkant van de koelwagen is aardig warm en stinkt behoorlijk. Branden doet hij niet,
maar de sandwich panelen zijn van binnen waarschijnlijk goed gesmolten.
Dan opeens gaat het hek open en blijkt de sleutelhouder ter plaatse te zijn, zich volop verontschuldigend dat daar die
pallets stonden. Maar hij kon er ook niet aan doen...
"Geeft niets, wij zijn er nu toch, laat me maar even binnen kijken of er daar iets te zien is" antwoord ik.
Gelukkig kan ik  binnen achter de pallets bier geen schade in of aan het gebouw ontdekken, dus het naderbericht "brand meester"
is op zijn plaats. Ik loop terug naar de jongens met de sleutelhouder achter me aan.

Als ik buiten kom is net de Officier van Dienst gearriveerd, samen met zijn schaduw, een stagiaire van de brandweeracademie. Dan kunnen zij zich mooi verder met de sleutelhouder bezig houden en bedenken wat de schade is!
Snel brief ik de Officier van Dienst even over de ontstane situatie.

De rest van de ploeg staat ondertussen flink te bikkelen om elk vlammetje gedoofd te krijgen.
Uiteindelijk na een uurtje afblussen is er geen stukje pallet meer wat durft te smeulen en wordt het
zachtjes aan tijd om op te gaan ruimen.

Plotsling staat de schaduw Officier van Dienst naast me met de vraag of ze nog wat kan doen
Ik geef haar mijn reservehandschoenen en vol enthousiasme helpt ze ons de slangen op te rollen.
Dat kan ik wel waarderen, samen een zootje maken, samen opruimen!

Even later gaan we terug naar de post, moe maar voldaan, lekker gewerkt, dat moeten we meer doen!
"Jongens bedankt, ik hoop dat jullie je niet verveeld hebben".
Als de auto weer toppie binnen staat kijken we even op de lokale omroep en lezen we op teletext dat we met groot materieel naar de Sligro te Vlissingen zijn uitgerukt! He hallo, zo groot is ons blusvoertuig niet!
Wat we niet beseften is dat dit bericht aanleiding is geweest voor een aantal mannen uit de andere ploeg om hun pieper te laten nakijken;
Omroep Zeeland vertelde toch dat er een grote brand was geweest......?

Thuis kijkt de hond weer met dezelfde blik; geen eten zeker, niet gelijk uitlaten?
Als ik boven ben komt Sonja net uit bed. "Waar kom jij vandaan?"
"Van een brand bij de Sligro! Ik had toch dat rare gevoel vannacht?"
Verbaast kijk ze me aan. "Welk gevoel?"
"Nou dat gevoel dat er een brand zou komen!"
"Ja, ja dat zal wel" antwoord ze.
"En nu ga ik douchen!"