Omdat bloed kruipt waar het niet gaan kan ben ik wederom naar Amerika op vakantie geweest. Daar heb ik dezelfde trektocht gemaakt als twee jaar geleden. Petra, mijn vriendin, was er destijds niet bij en ik wilde haar Californië toch eens laten zien.

U raadt het natuurlijk al, ook de brandweer is dit keer niet aan mijn aandacht ontsnapt. Na wat heen en weer gemail met het brandweerkorps van San Francisco was een bezoekje aan een kazerne snel geregeld. Een bezoek met een zogenaamde “ride along” wat inhoudt dat je ook mee mag als er een uitruk komt.

18 juli was het dan zover. Petra leek het ook wel leuk om te zien hoe het bij de brandweer in Amerika werkt, dus ging ze nieuwsgierig mee. De kazerne die we gingen bezoeken was “Station 6”, aan Sanchez Street. Dezelfde kazerne die ik twee jaar geleden ook kort heb bezocht.

We werden allerhartelijkst ontvangen. Bij binnenkomst ontmoette ik direct al “reuze Steve” die dus Jeff blijkt te heten. (Zie eerste deel van Amerikaans Avontuur) Onder het genot van een stevige kop koffie hebben we even lekker bijgekletst en de papieren voor de “ride along” getekend. Dit is verzekeringstechnisch verplicht. Tot haar grote blijdschap mocht ook Petra mee op de wagen.
Het blusvoertuig wat op Sanchez Street is gestationeerd was overigens niet aanwezig, die was naar de eigen garage van de brandweer San Francisco in verband met het vernieuwen van de banden.

Steve, die dit keer wel echt Steve bleek te heten en bevelvoerder is over Station Six, liet ons onze zitplaatsen zien op “Truck 6”, de autoladder. Niet zomaar een autoladdertje, maar een truck met oplegger, waar achterop ook nog eens iemand meestuurt. Een combinatie van een meter of achttien lang. Normaal reageert deze wagen alleen op brandmeldingen, maar omdat het blusvoertuig naar de garage was werden ook de medische spoedgevallen met “Truck 6” gereden.

De wacht...

Testen van "Engine 6"

Een bekend gevoel wat ik toch al een tijdje kwijt ben maakte zich van mij meester. Het alarm!
Wanneer gaat het alarm? Hopelijk zo snel en zoveel mogelijk natuurlijk. Station 6 heeft gemiddeld een uitruk of acht per dag, dus de kans dat er iets gebeurt moet tijdens ons 6-urige bezoek toch kunnen bestaan…

Steve liet ons heel “Truck 6” van binnen en van buiten zien. Wat meteen opviel waren de vele oudere attributen op de wagen en vooral de meegevoerde oude houten ladders. “Traditie en toch ook heel werkzaam” vertelde Steve ons. Amerikanen zijn heel erg aan traditie gehecht. Dat zie je dus in heel veel dingen terug, ook bij de brandweer.

Nog maar net drie opbergkasten bekeken gingen er allerlei piepjes door het gebouw, sprong de verlichting aan en gingen de grote uitrukdeuren open. Alarm! Yes!
Petra en ik zaten uiteraard als eerste in de wagen, op de ons aangewezen zitplaatsen.
“Een sprinkleralarm in een supermarkt” meldde Steve de ploeg.
Nauwleijks beseffend hoe snel alles ging draaide “Truck 6” de straat al op en begonnen de sirenes te loeien. Als we kruisingen passeerden werd er ook nog eens flink geclaxoneerd met de hoorns op de wagen. In Amerika hoef je niet bang te zijn dat je de brandweer niet aan hoort komen!
De sirenes en hoorns worden overigens door zowel de chauffeur als de bevelvoerder met voetpendalen bediend.

Met Jeff voor "Engine 6"

Petra stuurt mee achterop "Truck 6"!!!

Na een ritje van een minuut of drie arriveerde “Truck 6” op zijn bestemming, één of andere straat aan de rand van het district van “Station 6”. Toen we nog maar net ter plaatse waren arriveerde er vanaf een andere kazerne tevens een blusvoertuig met een hoop herrie. De conclusie was al snel getrokken, een loos alarm. Maar dat deerde niet, we waren er uit!

Na een minuutje of tien gingen we weer terug naar de kazerne. Over de koptelefoon hoorde ik een complete conversatie tussen de ploegleden in de cabine en de man die achterop meestuurde. In zowat alle amerikaanse brandweerwagens hangen die dingen. Tegen de enorme herrie die zowel de voertuigen als de sirenes maken, en voor een optimale communicatie. Werkt heel aardig.

Terug in de straat van “Station 6” botsten we bijna op de pick up van één van de collega’s die snel even ging shoppen voor het middageten. In San Francisco kookt de brandweer zelf, ze krijgen niet zoals in Helmond het eten vanuit het ziekenhuis aangeleverd. Ze hebben zelfs in eigen beheer een heel goed verkopend kookboek op de markt gebracht met daarin allerlei brandweergerechten!

Steve ging verder met het showen van de ladder. Vol trots liet hij ons nieuw speciaal materiaal zien waarmee de historische trams, die in groten getale door de stad rijden, opgetild kunnen worden. Het wil namelijk wel eens gebeuren dat daar iemand onder terecht komt.

Na nauwelijks tien minuten ging het alarm weer af. Dit keer was een brandmeldpost ergens in de wijk ingedrukt. In San Francisco staat namelijk op nagenoeg elke straathoek zo'n paal. Als men de brandweer nodig heeft hoeft alleen de hendel maar ingedrukt te worden en komt automatisch de brandweer.
 

Bij alarm gegevens op de laptop in het voertuig!

Op "Engine 6"!

Wederom binnen no-time reed "Truck 6" de straat op. Meteen al moesten we tegen een steile heuvel op, iets waar ze in San Francisco geen gebrek aan hebben. ( Ik kan het weten, ik heb er rondgefietst...) Ik verbaasde mezelf over de power die zo'n enorm groot voertuig heeft. Alsof het niks voorstelt raasde de autoladder omhoog. Boven aangekomen waren we ook meteen ter plaatse bij de brandmeldpost. "Zoals bijna altijd, vals alarm" vertelde Jeff me. Binnen vijf minuten na alarm waren we weer terug in de kazerne.

Na het derde deel uitleg over "Truck 6" gaf Steve ons even over aan Jeff, die ons vol trots de kazerne showde. Mooie keuken, een heuse werkplaats, een ontspanningsruimte en twee heuse slaapzalen passeerden de revue. De andere jongens hadden ondertussen een echte mexicaanse lunch bereid.
Frisse salade met gehakt erdoorheen, een enorme baal dorito's, meloen, de hele tafel stond vol! Uiteraard moesten wij met ze meeëten, geen probleem!

De tijd op de kazerne vloog helaas voorbij. Het bleef voor ons bij twee uitrukken. Net voordat we zouden vertrekken kwam "Engine 6" terug, zodat we die ook nog even konden bekijken. Ook een erg impossant voertuig. Wat ook erg leuk was om eens te zien, was de dagelijkse instructie die de ploeg krijgt. Die dag ging het over het portofoongebruik in wolkenkrabbers, speciale procedures naar aanleiding van de terroristische aanslagen in New York. Een officier van brandweer San Francisco verzorgde de instructie.

Rond drie uur in de middag vertrokken we naar onze volgende bestemming. We ruilden t-shirts en namen afscheid van elkaar. Een leuke afwisseling in onze vakantie! (toch, Petra?)

Naar Amerikaans Avontuur, deel 1