Amerikaans Avontuur!

In Amerika is alles groter en mooier als je de verhalen moet geloven.
Afgelopen maand was ik een week of drie in Amerika op vakantie om eens uit te vinden of dat dat inderdaad klopt.
Conclusie: Op het gebied van de brandweer in ieder geval wel.

Na drie weken rondtrekken door Californië met een soort minibus van de firma Suntrek uit Santa Rosa met een groep mensen uit alle hoeken van de wereld bracht ik de laatste dag en nacht door in San Francisco.
Na de hele dag rondgewandeld te hebben besloot mijn reisgezel lekker vroeg het bed in te kruipen omdat de moeheid toegeslagen had.
Ik besloot de laatste "Amerikaanse" avond toch anders te benutten. Ik had tijdens de vakantie overal van die ontzettend grote "firetrucks" zien rijden met gillende sirenes, en was eigenlijk best nieuwsgierig naar de kazernes en de verhalen van deze "firefighters". Ik ben normaal helemaal niet zo'n brandweerkazernebezoeker als ik ergens op vakantie ben, maar nu had ik toch zoiets van dat wil ik toch ook nog wel even zien.

Dus...op zoek naar een brandweerkazerne in "Downtown San Francisco"
De receptionist van het hotel wist mij te vertellen dat er in de wijk Fillmore een kazerne zat. Dat was ongeveer zes blokken lopen, niet echt ver. Dus ik aan de wandel! De buurt ging er nou niet bepaald echt op vooruit tijdens mijn wandeltochtje, het begon meer op zo'n achterbuurt te lijken uit een of andere criminele film of zo.
Ik keek zo stoer en gevaarlijk mogelijk zodra er iemand op me af kwam lopen, en volgens mij hielp dat.

In Fillmore aangekomen zag ik vanalles behalve een brandweerkazerne. Een of ander bewakingsfiguur van een supermarkt stond vlakbij mij een zwerver uit te jouwen die kennelijk niet in de buurt van de winkel mocht komen.
Na enkele minuten kalmeerde deze man enigszins en kon ik hem vragen of hij de brandweerkazerne wist.
Op dat moment kwamen er net twee grote brandweerwagens op het gemak voorbij rijden. Met de uitleg van de bewaker en het volgen van de wagens was de kazerne binnen vijf minuten gevonden!

Het gebouw had aan de voorkant drie grote uitrukpoorten, zonder ruiten. Rechts van deze deuren zat een normale deur, met twee bellen, waarvan één om alarm te slaan. Die heb ik maar niet ingedrukt.
De deur werd geopend door een soort reus, een kop groter dan mij en een borstkas die een vrachtwagen nog niet platgereden krijgt! Ik stelde mezelf voor en hij liet mij gelijk binnen, erg gastvrij! De man heette Steve.

Steve nam mij mee naar de uitrukhal waar een blusvoertuig en een autoladder stonden. Echt heel errug groot!
Met niet al te veel moeite vertelden we elkaar over de verschillende systemen die in Amerika en bij ons gebruikt worden. Best wel grappig om zo eens te vergelijken.
Het duurde niet lang voor er meer ploeggenoten van Steve zich bij ons voegden. Ze stelden zich allemaal netjes voor en heetten ook allemaal Steve, zal wel Amerikaanse brandweerhumor zijn!
Na het materiaal bekeken te hebben namen de heren mij mee naar hun keuken annex huiskamer.
Vol trots waren ze over hun keukentje, dat toevallig net vernieuwd was.
Ze stonden er op dat ik met ze meeat, een of andere pan vol groente met zelfgebakken brood, was best lekker.

De ploeg bestond in totaal uit negen man, en ze hadden geen chef. Ze doen gewoon allemaal hun werk en als er een grotere inzet is dan komt er een chef van een andere kazerne. "Wij zijn een vrijgevochten stel, niemand vind ons aardig" vertelde een van de heren mij. Ik was er al snel achter dat dat best wel meeviel.
Ze hadden toevallig hetzelfde dienstrooster als wij in Helmond, en ook vele andere gewoontes en gedachten kwamen best overeen. Wat dat betreft is een beroepskorps tienduizend kilometer verderop weinig anders als hier!
Op zn brandweers zullen we maar zeggen...

Na het eten werd ik nog even op de foto gezet met "reuze Steve" die de deur geopend had.
Ik schreef mijn adres op een briefje zodat ze de foto na konden sturen.
Nog maar net uitgeschreven gingen er allerlei pieptoontjes door het gebouw, en schalde er een stem door de intercom; "Station 6, medical assistance, Dolores Street with 14th Street, Motorbiker trapped by Lorry"

"Kom op, ga maar mee, zetten we je daarna af bij je hotel" 
Voordat ik het wist zat ik achterin een groot blusvoertuig met een koptelefoon op mijn hoofd, en stoven we het verkeer van San Francisco in. Met een hoop geweld van sirenes en claxons baande de chauffeur zich een weg tussendoor de rijen auto's. Binnen twee minuten stonden we op een kruising waar een motorrijder midden op lag, zwaar gewond, aangereden door een vrachtwagen. Ik bleef in de wagen zitten en keek mee wat de Amerikaanse collega's aan het doen waren. In Amerika is het normaal dat de brandweer ook voor medische spoedgevallen uitrukt.
Vanaf een andere post kwam tevens een ambulance, ook van de brandweer San Francisco. De motorrijder werd voorzichtig op een wervelplank gefixeerd en afgevoerd. Voorin de brandweerwagen was trouwens een computer gemonteerd met alle gegevens over het ongeval, wat er gebeurd was, waar, en met aanrijroutes!

Na een minuut of vijftien vertokken we weer van de ongevalsplek. Volgens reuze Steve was dit een van de gemiddeld twaalf uitrukken die ze hebben tijdens één 24-uursdienst!

Na een korte uitleg aan de chauffeur waar mijn hotel was werd er in de cabine een oranje lamp ingeschakeld.
Op mijn vraag waarvoor die lamp was antwoordde een van de mannen dat de lamp gaat flitsen wanneer er een nieuwe melding kwam. "Maar dat kan je toch ook op de mobilofoon horen?" vroeg ik een beetje nieuwsgierig.
"Nu nog wel, dadelijk niet meer" was het antwoord.
Daarna deed een van de mannen een hardrock-cd in een cd-speler en schalde de muziek uit 4 speakers in de cabine. Al swingend San Francisco door!

Voordat ik het wist stonden we voor de deur van mijn hotel.
Met twee T-shirts van brandweer San Francisco onder mijn arm die ik nog gehad had van één van de mannen stapte ik even later mijn hotelkamer binnen....een beetje beduusd.....wat een gave ervaring!