Ambulancestage

Charles Zwanenberg is sinds een jaar of vijf vrijwilliger bij de brandweer Helmond.
In het dagelijks leven rijdt hij op de ambulance als chauffeur. Enige tijd geleden kreeg ik de kans om een keer een dienst met hem mee te draaien. Nooit verkeerd om eens te zien hoe het bij een andere hulpverleningsdienst reilt en zeilt. Een verhaal over koude friet, kleine kinderen en een snelle gele Chevrolet...

Onderweg naar een spoedklus...

Het is net iets voor drie uur vrijdagmiddag als ik mijn snelle gele bolide het terrein van het Elkerliekziekenhuis in Deurne opstuur. Na drie keer rondgereden te hebben met kennelijk mijn ogen in mijn broekzak, vind ik de ingang van de ambulancepost. Ik bel aan en Charles doet open.
"He die René, kom binnen" verwelkomt Charles mij.
Hij gaat mij voor door een hal waar allemaal ambulancejacks hangen, en loopt de huiskamer van de post in.
Alles ruikt nieuw, en dat is dit gedeelte van het gebouw ook. Net in gebruik genomen een paar dagen voordat ik kwam.
Charles stelt mij voor aan Geek, de ambulanceverpleegkundige met wie hij vandaag dienst heeft.

Na een lekker kopje koffie wordt ik in een heus ambulancetenue gehesen. Een groene uniformbroek en een groen-gele polo. Charles geeft me tevens een bodywarmer met de tekst "Ambulance" op de rug.
"Voor vanavond, als het wat kouder begint te worden" licht hij toe.

Ik vraag Charles en Geek wat ik precies moet doen als er een rit komt.
Ze vertellen mij achterin de ambulance te gaan zitten, en mezelf goed vast te houden.
Als er een patiënt meegaat, moet ik voorin gaan zitten naast Charles, zodat Geek bij het persoon in kwestie plaats kan nemen.

Het is al bijna vier uur als Charles mij de ambulance uitgebreid gaat laten zien. Al één uur binnen en nog steeds geen rit. Hoe kan dat nou? Volgens onze ambulance/brandweerman is dat nou áltijd wanneer er iemand stage meeloopt, dan gebeurt er prompt niks...

Na een half uur heb ik zo ongeveer alles gezien wat er op de gele Chevrolet zit. Goeiemorgen zeg, wat een bult aan medische spullen en apparatuur! Charles vindt de Chevrolet een ontzettend fijne wagen om op te rijden.
"Erg comfortabel wat de patiënt zeker ten goede komt" Dat kan ik mezelf wel voorstellen.

Tegen zes uur gaan Geek en Charles aanstalten maken om een bult friet te gaan halen.
"Let op, René, etenstijd, nou komen de ritten" stelt Charles me gerust.
Hij is nog niet uitgepraat als ik één of andere riedel hoor en het gepiep van twee alarmontvangers. Dag friet.
Geek pakt snel de telefoon en neemt contact op met de Centrale Post Ambulance.
We moeten naar een straat in Deurne, vlakbij de post, alwaar een kindje onderuit is geschoten in bad en onbekende tijd onder water heeft gelegen. We springen in de wagen, en voordat  ik met mijn ogen kan knipperen staan we al voor de deur van het opgegeven adres. Dat gaat snel!

Ik help Charles met het dragen van koffers en apparatuur. Geek is al naar binnen gerend. Daar zit ook al een huisarts die vliegensvlug ter plaatse is gekomen. Hij heeft een klein kindje van misschien nog geen jaar op schoot, dat hevig aan het hoesten is. Volgens de moeder was de kleine vijf minuten geleden nog paars aangelopen. Geek en de huisarts onderzoeken het kindje en besluiten over te gaan tot vervoer naar het ziekenhuis.
Wederom met spoed baant de ambulance zich een weg door de drukke vrijdagavondspits.
Ik zit voorin naast Charles, en houdt mij zo stevig vast aan een handgreep voor me dat de knokkels van mijn vingers wit worden. Wat gaat dat snel.......
Dat ben ik natuurlijk niet gewend met die grote, toch wel wat tragere brandweerwagens. Als we met signalen de brandweerkazerne van Helmond passeren loopt net Franske over het voorplein naar zijn auto. Hij zwaait een keer naar ons, niet in de gaten hebbende dat ik in de ambulance zit.

In het ziekenhuis staan al diverse artsen en verpleegkundigen klaar om het kindje te onderzoeken. Het lijkt allemaal met een sisser af te lopen voor de kleine en zijn ouders. Wij drinken nog een kopje koffie, dat had ik gelukkig nog niet op vandaag, op de EHBO-afdeling. Daarna gaan we naar de ambulancepost Helmond om een stel knuffelberen op te halen. Deze beren zijn van de stichting "Good Bears of the World" en worden gebruikt om aan een gewond of ziek kind te geven, zodat ze een beetje gerust gesteld worden.

Op de terugweg naar Deurne rijden we langs een friteszaak en bestellen de lang verwachte bult friet met allerlei accessoires. Als Geek de zakken leegschud in de huiskamer van de ambulancepost gaat de pieper weer.
Spoedrit naar de wijk Stiphout in Helmond voor een onwel geworden vrouw. In Helmond staat er 's avonds en in het weekend maar één bemande ambulance, en die is net naar Someren voor een omver gereden fietser. Dus moet de Deurnese ambulance er heen. Op mijn vraag waar nou weer de volgende ambulance vandaan komt antwoordt Charles: "Hangt er van af waar een wagen vrij is. Misschien uit Eindhoven of Valkenswaard".

Na een kwartier rijden zijn we ter plaatse in Stiphout. Een vrouw is inderdaad onwel geworden, en rond haar staat de rest van de familie, lichtelijk in paniek. Geek onderzoekt de vrouw en besluit haar mee te nemen voor verder onderzoek. Zonder signalen dit keer rijden we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen moeten we snel de vrouw overdragen, in verband met een nieuwe spoedrit.

We worden naar Beek en Donk gestuurd, wederom voor een kind in problemen.
Dit keer een jongentje van een jaar of acht dat van de trap is gevallen. Hij is buiten bewustzijn.
Geek en Charles bekijken het jochie, zijn toestand lijkt stabiel.
Dus gaan we weer op weg naar het ziekenhuis.
Als we in de buurt van Aarle Rixtel komen, wordt de Helmondse ambulance net opgeroepen om naar een verkeersongeval te gaan in Aarle Rixtel, precies op de straat waar wij rijden. Aangezien de toestand van onze patient stabiel is, besluit Geek snel even een blik te werpen bij dit ongeval. Een jongedame is gevallen met motorrijles en heeft haar been vermoedelijk gebroken. De toestand van haar is niet zorgwekkend.
Al snel arriveert de tweede ambulance en kunnen wij onze weg weer vervolgen.

Het is al tien uur 's avonds als we het ziekenhuis in Helmond weer verlaten en de terugweg naar Deurne aanvaarden.
Om elf uur zit Charles en Geek hun dienst er op en komt de aflossing. Het laatste uur is het rustig gebleven. Alleen die opgewarmde friet uit de oven.... Bah!

Voor mij was het een hele leerzame dag. Ik weet nu een beetje wat er binnen de ambulancedienst speelt.
Ik heb respect voor de mensen die in mijn ogen dit zware werk doen.
Maar ik was wel verbaasd over het aantal beschikbare ambulances in de avonduren en in het weekend.
Twee stuks voor een gebied met ongeveer 150.000 mensen vind ik erg weing. Helaas zit de ambulancezorg in Nederland een beetje krap bij kas. Gelukkig is er wel 16 miljoen Euro beschikbaar voor een paar straaljagertjes...