De dagen rond 13 mei 2000
Door Rene Spin, E.H.B.O. afdeling Enschede

Zaterdag 13 mei, een zaterdag als alle andere zaterdagen ware het niet dat we met 
de Springplank naar Genemuiden toe moesten i.v.m de nationale zwemkampioenschappen 
voor mensen met een verstandelijke handicap.
s'Ochtends om half acht zijn we vertrokken vanaf het station in Enschede.
Het was die dag  mooi weer zodat de autorit naar Genemuiden voorspoedig verliep.
Klokslag negen uur arriveerden we in Genemuiden.
De prestatie's van onze zwemmers waren gewoon goed.
Annika den Drijver kreeg op een waardige manier een afscheid aangeboden.
Middels briefwisseling met de bond heeft ze aangegeven dat ze wil stoppen met het actief deelnemen
aan prestatie zwemmen op internationaal niveau.
Nadat de voorzitter van het N.S.G. een prachtig afscheidswoord had gericht tot Annika,
sprak Annika zelf ook nog enkele woorden...
Na een verfrissende duik in het zwembad beleefden we de prijsuitreiking.
Rond de klok van half vijf stapten we in de busje's om de terugreis naar Enschede te aanvaarden.
 
Bij Apeldoorn aangekomen rinkelde mijn mobiele telefoon.
Ik kreeg Madlein aan de lijn met de mededeling dat Enschede ontploft was.
Al grapje's makend over dit bericht werd mij toch wel vrij snel duidelijk hoe ernstig de situatie was.
Direkt ben ik gestopt langs de kant van de weg en heb overleg gevoerd met Wim, de andere chauffeur.
We hadden al gauw besloten om gewoon door te rijden naar Holten om daar een ijsje te gaan eten.
Bij de Mc Donalds aangekomen werd ons de ernst van de situatie helemaal 
duidelijk omdat er veel te veel ambulance's richting Enschede reden.
Op het terras kreeg ik Carla Knol aan de telefoon met de opdracht 
om direct naar de Sparta velden te gaan want er was een ramp gebeurt.
( Henk Knol was al aan het rijden met onze bus.)
Direct hierna volgde een tweede telefoontje van Madlein. Het was iets hysterischer als het eerste telefoontje.
Ik heb de telefoon een halve meter van mijn oor afgehouden en nog kon je haar letterlijk verstaan.
Toen werd de ernst van de situatie helemaal duidelijk.
Op de parkeerplaats van de Mc Donalds verzamelden zich allemaal brandweerlieden. 
(Die kwamen echt geen ijsje eten bij Mc Donalds).
Met enige spoed hebben we ons ijsje opgegeten en hebben we onze weg vervolgd.
We waren ongeveer bij Enter toen een dikke zwarte rookpluim 
boven Enschede zichtbaar werd.
 

Foto ANP

Hoe dichter we bij Enschede kwamen des te meer werd ons de ernst van de situatie duidelijk.
Wat je dan ziet gebeuren is dat de passagiers gaan bellen met vrienden en bekenden.
Tussen neus en lippen door mag jij ook nog eens een keer de siuatie uit gaan leggen. 
Je mag oplossingen aan gaan dragen hoe de passagiers thuis komen. 
Diverse mensen hadden hun fiets op het station staan. Ik heb besloten dat ik iedereen naar huis zou brengen. 
(In een razend tempo de snelste route bedacht.)
Gelukkige bijkomstigheid was dat bijna iedere passagier in Enschede-Zuid woonachtig is.
Per slot van rekening wil je zo snel als mogelijk naar de Sparta-velden.
Snel heb ik de pasagiers afgezet bij hun woning en ben toen verder gereden naar huis.
 
Thuis aangekomen trof ik Madlein aan die een beetje in paniek was. 
Ze gaf  mij te verstaan dat ik gauw naar de Sparta-velden moest gaan om te doen wat ik moet doen.
Aangekomen op de Sparta-velden kwam in een oase van rust terecht. 
Goed, er liepen wel enkele lieden rond die je daar normaal gesproken 
op dat tijdstip nooit aan zult treffen maar om nu te zeggen: gò, wat een hektiek: nee!!!!
Mijn eerste gedachte was op dat moment: heb ik me hier nu zo druk voorgemaakt!!
Wat ik me op dat moment niet realiseerde was dat de ramp al een paar uur aan de gang was.
Een arts van het Medisch Centrum Twente drukte zich heel bijzonder uit door te zeggen:
"Dit is stilte voor de storm"
                     
De kantine van Sparta was voor deze gelegenheid opengesteld om de 
hulpverleners te voorzien van een natje en droogje.
Ieder uur hebben we hier de extra uitzendingen van T.V.-Oost gevolgd.
Tot half elf zijn we gebleven op de Sparta-velden.
Omdat hier voor ons geen eer meer te behalen viel zijn we met drie man doorgegaan naar de Diekmanhal.
Daar kwamen we echt in een hektische situatie terecht. Totaal ontredderde mensen troffen we daar aan. 
Een EHBO-post die meer weg had van een noodhospitaal.
Wat je op zo'n moment doet is het volgende: 
Je probeert zo goed mogelijk geïnformeerd te raken over de ramp.
Verder hebben we onderling geregeld wie er die nacht zou blijven.
Om 00.45 ben ik naar huis gegaan.
 
Zondagochtend 7.00 was ik, nadat ik eerst van mijn ontbijtje genoten had, 
weer present in de Diekmanhal.
Ik trof er een man aan liggend op zijn bed in gezelschap van zijn hond.( Dalmatiër )
Tijdens het gesprek met hem trok de hond mijn aandacht.
Na wat over en weer geflirt te hebben met de hond ging het beest uiteindelijk 
zover dat hij mij met zijn tong over mijn gezicht likte. Dit tafereel herhaalde zich diverse keren.
Toen de hond uitgelikt was vroeg ik de man of zijn woning veel schade opgelopen had.
Zijn antwoordt luidde hier en daar een ruit eruit, een kozijn ontzet en wat 
huisraad door de kamer geslingerd.
Op mijn vraag wat hij er van vond dat Hare Majesteit Koningin Beatrix op bezoek kwam 
antwoorde hij nogal sceptisch.
Zijn vrees was dat er alleen maar mooie woorden kwamen en weinig daden.
Tijdens zo'n gesprek begint het langzaam tot je door te dringen dat er echt iets gebeurt is.
Per slot van rekening komt de Koningin niet zo maar naar Enschede. 
Bij mij weten komt ze alleen maar met Koninnedag en met bijzondere gebeurtenissen.
dit was natuurlijk ook wel een bijzondere gebeurtenis.
 

Foto ANP
 
De hele ochtend zijn we in de Diekmanhal geweest om hulp te verlenen.
Rond de klok van 13.00 zijn we op verzoek van de Commandowagen de tweede ring in gedirigeerd.
Aan de Hulsmaatstraat hadden we onze EHBO-bus geparkeerd en van daaruit zijn we in groepen gaan wandelen.
Het was net een spookstad. 
Geen mens in de buurt, overal lagen kapotte ruiten, je kon zo bij mensen naar binnen toe.
Bij sommigen huizen stonden de versnaperingen nog op tafel.
 
Terugekomen bij de EHBO-bus werden we in de maling genomen door 
politie-mensen die boven op de flat stonden aan de Meeuwenstraat.
Wat later bleek, deze politie-mensen schopten een steen van dertien hoog naar beneden.
In een doodstille buurt geeft dit een geweldig effect.
 
Rond de klok van 17.00 waren we terug in Diekmanhal waar we warm hebben gegeten en 
vervolgens weer naar verhalen van mensen  hebben geluisterd.
Toen ik om 21.00 naar huis wilde gaan kwam ik een collega tegen 
die voor zijn vriend op zoek was naar vervangende woonruimte.
 
Op weg naar bureau huisvesting heb ik kennis gemaakt met een slachtoffer 
die ernstig overstuur was.
Witheet, niet meer normaal redenerend wilde hij per direct toegang tot het rampgebied en 
wilde hij onmiddelijk vervangende woonruimte.
Alle respect voor de man van bureau huisvesting die ondanks het geschreeuw uiterst kalm bleef en 
deze man normaal te woord stond.
Gelukkig hadden we al vrij snel bijstand van twee mensen van Mediant.
Het verzoek was aan mij of ik kon zorgen voor een vrije ruimte. De kantine van de Diekmanhal was beschikbaar.
Blij dat ik naar huis toe ging want de volgende moest ik wel weer werken.
 

Foto ANP
 
Maandag middag ben ik weer in de Diekmanhal geweest tot s'avonds 21.00.
Wederom naar verhalen van mensen geluisterd. Om 21.00 ben ik naar huis gegaan voor een paar uur slaap. 
Ik had me namelijk gemeld voor een nachtdienst in de Diekmanhal.
Afgesproken was dat we om 24.00 weer aanwezig zouden zijn.
 
Na een korte nachtrust stapte ik gedouched en fris geschoren in de auto op weg naar de Diekmanhal.
( 00.45 was ik weer aanwezig )
Tijdens deze nacht zijn we best wel actief geweest. 
Wij waakten terwijl ander mensen van hun nachtrust genoten.
Enkele mensen waaronder een Italiaan en een Marrokaan konden niet slapen. 
Hier hebben we even bij gezeten om ze op andere gedachten te brengen.
Rond de klok van 4 uur heb ik even lekker gelegen op een bed in de E.H.B.O.-post.
( Hulpverleners genoeg)
Ook heb ik rond de klok van half zes nog even bij de Hindoestaanse familie gezeten.
De familie was het zwaarste getroffen met 5 vermiste personen.
Later zou blijken dat, gelukkig voor deze mensen, al hun dierbaren konden worden geïndentificeerd zodat ze
op een waardige manier afscheid konden nemen.
Wat zeg je tijdens zo'n moment dat je daar bij zit? 
Niet veel!!
Alleen je aanwezigheid zegt al genoeg. 
Toch heb ik hen erop gewezen dat ze van hun hart geen moordkuil moeten maken.
 
Rond half zeven s'ochtends heb ik een wandeling gemaakt met Cees Mulder 
over de parkeerplaats van de Diekmanhal.
We liepen tussen de ingezamelde spullen door elkaar van alles vertellend dat met de ramp te maken had. 
(Soms best wel emotionele dingen.)
Aan het einde van deze nacht maakten we ook nog een kleine vechtpartij mee bij het ontbijt.
De preciese toedracht was mij niet helemaal duidelijk.
 
s' Ochtends om 8.00 werden we afgelost door een frisse ploeg mensen.
Na drie uren geslapen te hebben heb ik s'middags lekker gefladderd ( gefietst )rondom het rampgebied.
s'Avonds heb ik samen met Madlein een zeer emotioneel bezoek gebracht aan de brandweerkazerne.
Op weg van de auto naar de brandweerkazerne heb ik een brandweerman sterkte toegewenst met het verwerken 
van zijn verdriet. Je kon echt zien dat hij dit enorm op prijs stelde want de man in kwestie moest een brok in zijn
keel wegslikken.
 
Aangekomen bij de brandweerkazerne kreeg ik het echt even te kwaad.
Op het plateau, 3 meter boven de grond, stonden brandweermensen in uitruktenue te praten. 
De blik op deze brandweermensen,realitief hoog boven de grond was voor mij op dat moment te veel. 
Snel nam ik een hap lucht en met één stap stond ik weer buiten.
Buiten aangekomen kreeg ik een huilbui die ik vrij snel weer onder controle had.
Bij de tweede poging heb ik, in een uiterste emotionele gemoedstoestand, het condoleance-register getekend.
 
Vanuit de brandweerkazerne zijn we even gaan kijken bij het bloemenmonument aan de Deurningerstraat.
Dit was echt de enige avond waarop ik niet lekker in mijn vel zat. De volgende dag gewoon gewerkt.( lekker)
 
Vrijdagavond 26-05-2000 hebben we de stille tocht door Enschede gehad.
Een overweldigende belangstelling viel Enschede ten deel. 
Premier Kok en Kroonprins Willem-Alexander waren al lang weer weg toen de laatste lopers in het
Volkspark arriveerden.
 

Foto ANP
 
Zondagmorgen 28-05-2000 rond de klok van 7.00 had ik het plan opgevat om te gaan kijken bij het EHBO-gebouw
 aan de Roomweg. Ik melde me in de commandowagen en kreeg daar te horen 
dat er geen mogelijk was om  naar het EHBO-gebouw toe te gaan in verband met asbest gevaar.
Geen probleem en dus heb ik maar de direct van de nood een deugd gemaakt en ben gaan autorijden.
Lekkere muziek op de radio!  Veiligheidsriemen vast!!
Via Hengelo ben ik over de auto-snelweg naar Oldenzaal gereden.
Moederziel alleen reed ik daar over de autosnelweg.
En ja, natuurlijk, ik moest even proberen of ik op kon stijgen met de auto !!
Bij de afslag de Lutte heb ik de autosnelweg verlaten.
Dwars door de Lutte heen rijdend kom je langs het Aboretum.
Hier heb ik moederziel alleen gelopen zonder dat iemand je aansprak.( Heerlijk )
Wat is de natuur mooi!!!!
 
Na een 4 daagse werkweek heb ik vrijdag 26-05-2000 wijkbewoners begeleid naar hun deels verwoeste huizen.
Het vervoer was geregeld door Connexion.
Ik ben op deze dag in vijf verschillende deels verwoeste huizen geweest.
Wat je ziet is chaos. Echte chaos.!!!!!!!!!!! 
 
Zaterdag 27-05-2000 hebben we een prachtig 50 jarig huwelijksfeest gevierd.
Zelden heb op zo'n manier een feestje gevierd!!